Οι κολονικοί γεωργοί της Ροντ Άιλαντ δούλεψαν με κλίμα πιο ψυχρό και υγρό από τη Χέσαπικ αλλά με αρκετά μακρύ vegetative κύκλο για εκπληκτική ποικιλία. Η γεωργία της κολονίας εστιάζε σε αρκετά βασικά κατηγορίες:
Ο καπνός ήταν το πρωτεύον εξαγώγιμο προϊόν της κολονίας τον 17ο αιώνα, καλλιεργούμενος στα αμμωδή λήμματα γύρω από τον κόλπο Narragansett και στο νησί Aquidneck. Η ποιότητα διαφορούσε – το φύλλο της Ροντ Άιλαντ δεν ταιριάζε ποτέ στην γλυκιά φήμη της Βιρτζίνιας – αλλά βρήκε αγορές στην Ευρώπη και τις Δυτικές Ινδίες. Μέχρι τον 18ο αιώνα, η εξάντληση εδάφους και ο ανταγωνισμός μετέβασαν την εστίαση.
Το ακτογιαλιακό κλίμα ευνοούσε τα μήλα εξαιρετικά. Το σίδερο γίνετε θεμελιώδες διατροφικό και εμπορικό αγαθό. Οι μελλοπείρες κοσμούσαν τα γεωργοκτήματα. Λαχανικά (αρακάς, φασόλια, κολοκύθια, κρεμμύδια), βότανα, και μούρα ευδοκιμούσαν στα κήπους κουζίνας. Το άλογο Narragansett Pacer – η πρώτηISTINCT ράτσα της Αμερικής – ανατρέφονταν σε τοπικά χόρτα και σιτηρά.
Το πραγματικό γεωργικό γένιο της Ροντ Άιλαντ ήταν η ενσωμάτωση με την θάλασσα. Τα γεωργοκτήματα προμήθευαν πλοία· τα πλοία έφεραν γουάνο λιπάσματα και εξήγαγαν προϊόντα. Οι «Narragansett planters» του South County (Washington County) ανέπτυξαν χαρακτηριστικό σύστημα: κτηνοτροφία (πρόβατα, βόες, διάσημα γαλοπούλες Narragansett) σε ακτογιαλιακές βόσκες, σιτηρά εσωτερικά, συνδεδεμένα στα λιμάνια του Νιούπορτ από το «Post Road».
Μέχρι το 1755, οι σκλάβοι Αφρικανοί συνεπλάκευαν ~10% του πληθυσμού της Ροντ Άιλαντ – το υψηλότερο στη Νέα Αγγλία. Δούλεψαν στις φυτείες του South County, στα ροποπεριήγια, τις καύσιμες φυτείες. Η γεωργική γνώση τους (π.χ. καλλιέργεια ρυζιού) σχήμασε την παραγωγή της κολονίας.
Η Ροντ Άιλαντ δεν γίνε ποτέ γεωργική μαχητής δύναμη σαν τη Πενσυλβανία ή τις Καρολίνας. Αλλά η εντατική, ποικιλόμορφη, ναυτιλιακά συνδεδεμένη γεωργία της υποστήριξε πυκνό πληθυσμό και τρέφει ένα εμπορικό στόλο που συνδεδε την κολονία με τον ατλαντικό κόσμο.
