Οι συγκρούσεις μεταξύ αποίκων της Νέας Αγγλίας και φυλών Τοπικών Αμερικανών προήλθαν από πολύπλοκη αλληλεπίδραση παραγόντων:
Ως οι αγγλικές αποικίες μεγάλωναν, οι άποικοι παρεμβαίναν στα κυνηγετικά εδάφη και τις γεωργικές γης των Τοπικών. Διαφορετικές έννοιες ιδιοκτησίας γης—κοινωνική χρήση εναντίον ιδιωτικής ιδιοκτησίας—έκαψαν διαμαρτυρίες και βία.
Και οι δύο ομάδες βασίζονταν στα ίδια περιορισμένα πόρους: εύφορο εδαφός, υδατάκια, και θηραμα. Ο εξαacerbated ανταγωνισμός οδήγησε σε αντικρουσεις για πρόσβαση και έλεγχο.
Βαθιές διαφορές στην πνευματικότητα, κοινωνική δομή, και καθημερινή ζωή τέτοιαν αμοιβαία παρεξήγηση και عدم εμπιστοσύνη. Οι άποικοι συχνά θεώρησαν τις τοπικές πρακτικές ως «αγριες», ενώ οι Τοπικοί είδαν τους άποικους ως λάγνους και απειθεις.
Οι εμπορικές σχέσεις, ειδικά το εμπόριο γουνών, ήταν συχνά άνισες. Οι άποικοι εκμεταλλεύονταν την εξάρτηση των Τοπικών από ευρωπαϊκά αγαθά, οδηγώντας σε χρέος, εξάρτηση, και ντροπή.
Οι άποικοι παρέβαινον συχνά συμφωνίες, κατείχαν γη παράνομα, και υπεβάλλον τους Τοπικούς σε βία και αδικία. Οι διακεκομμένες υποσχέσεις διέλυσαν κάθε βάση για ειρηνική συνύπαρξη.
Ευρωπαϊκή στρατιωτική τεχνολογία, πολιτική οργάνωση, και ασθένειες έδωσαν στους άποικους αποφασιστικό πλεονέκτημα, επιτρέποντάς τους να επιβάλουν το δικό τους θέλημα και να απομακρύνουν συστηματικά τους πληθυσμούς των Τοπικών.
