Ο Ποταμός Thames αφηγείται μια από τις πιο δραματικές ιστορίες εξαφάνισης της περιβαλλοντικής ιστορίας. Στις δεκαετίες του 1950, αιώνες βιομηχανικής και απόβλησης ρύπανσης είχαν κάνει τον ποταμό 215 μίλια βιολογικά νεκρό—μηδενική διαλυμένη οξυγόνο, κανένα ψάρι, και φήμη "βρώμικος παλαιός ποταμός". Το "Μεγάλο Μύρος" του 1858 είχε αναγκάσει το Παλαιά Φράμα να ενεργήσει, αλλά η ουσιαστική ανάκαμψη έλαβε άλλο αιώνα.
Η αναστροφή ξεκίνησε με την κατασκευή σύγχρονων σταθμών επεξεργασίας λυμάτων τη δεκαετία του 1960 (Μπεκτόν, Κρόσνες, Μόγκεν) και τη δημιουργία της Αρχής Νερού Thames το 1974. Οι ρυθμίσεις βιομηχανικών απορρίψεων αυστηροποιήθηκαν. Ο Νόμος Νερού του 1989 ιδιωτικοποίησε τις υδρονομικές υπηρεσίες με αυστηρές περιβαλλοντικές υποχρεώσεις. Σήμερα, ο Thames υποστηρίζει 125 είδη ψαριών—συμπεριλαμβανομένων σαλμών, π스트ρούτ και labrax—μαζί με φώκες, φωκαίνες και επιστρέφοντας πουλιά.
Οι προκλήσεις παραμένουν: οι συνυπόστρωμα αποχετεύσεις εξακολουθούν να απελευθερώνουν κατά τις βαρύς βροχές (αντιμετωπιζόμενες από τον τύνελ Thames Tideway £4,2 δισ. που πλησιάζει στην ολοκλήρωση), μικροπλαστικά και φαρμακευτικά υπολείμματα εμφανίζονται ως νέοι ρύπαντες, και η κλιματική αλλαγή φέρνει κίνδυνους πλημμύρας και θερμικού στρες. Ωστόσο, η μεταμόρφωση του Thames από ανοιχτή αποχέτευση σε ευδοκιμούντα αστικό ποταμό—κολυμπητήσιμος σε σημεία, φιλοξενώντας διεθνή κωπηλασία και υποστηρίζοντας εμπορικές αλιείες—στέκεται ως παγκόσμιο μοντέλο αποκατάστασης αστικών ποταμών μέσω διαρκούς επένδυσης, ρυθμίσεων και δημόσιας συμμετοχής.
