Οι Αλεούτιανες είναι ένα αρχιπέλαγος εκατοντάδων ηφαιστειωδών νησιών που ωθούν περίπου 1.300 μίλια στον Ειρηνικό Ωκεανό και τη Θάλασσα Μπερίνγκ από τη νοτιοδυτική άκρη της Αλάσκας, ένα μήκος σχεδόν ίσο με αυτό της Δυτικής Ακτής των Ηνωμένων Πολιτειών. Το μεγαλύτερο μέρος των νησιών تقع μέσα στα όρια του Εθνικού Φρουρίου Άγριας Ζωής Αλάσκας. Οι γεολόγοι τις βλέπουν ως διαχωρισμένες σε ομάδες νησιών. Η ομάδα νησιών Φόξ περιέχει τις μεγαλύτερες εκτάσεις γης: τα νησιά Άττου, Ουναλάσκα, Ομνάκ και Άκουν. Το συνολικό εμβαδόν των Νησιών Αλεούτιαν περιλαμβάνει 6.821 τετραγωνικά μίλια.
Οι Νήσοι Αλεούτιαν γέννησαν στη φωτιά. Στρίβοντας το όριο μεταξύ των τηκτónicos πλάκας Πασιφικού και Βορειοαμερικανικού, η γη χτίστηκε από ηφαιστειακή δραστηριότητα που συνεχίζει μέχρι σήμερα. Έξυπνοι ηφαιστειώδεις βουνά που ανεβαίνουν σε ύψη άνω των 6.000 ποδιών στεφάνουν τα ιöffnetα νησιά, και ηφαιστειώδεις κώνοι φεγγίζουν στα βόρεια νησιά. Το αρχιπέλαγος καμπύλεται νοτιοδυτικά καθώς φεύγει πρώτα την ηπειρωτική Αλάσκα, αλλά καμπύλεται πίσω στην κορυφή όπως είναι χαρακτηριστικό των ηφαιστειωδών αλυσίδων νησιών. Η ακτογραμμή Αλεούτιαν είναι τραχύ και φθορά· θαλάσσιοι βράχοι ανεβαίνουν απότομα στα βουνά. Οι προσγειώσεις μπορούν να είναι επικίνδυνες, υλικό για μυθιστορήματα περιπέτειας.
Αν δεν έχετε ταξιδέψει ποτέ την εκταση της Αλάσκας, είναι δύσκολο να φανταστείτε την τεράστια της· αν διαιρεθεί σε δύο κομμάτια, κάθε ένα θα ήταν μεγαλύτερο από το Τέξας. Τα 586.000 τετραγωνικά μίλια της πολιτείας καλύπτουν διάφορες κλιματικές ζώνες. Οι ταξίδιωτες στα Αλεούτιαν δεν βιώνουν τον έντονο ψύχο που είναι γνωστός στην κεντρική Αλάσκα όπου οι θερμοκρασίες πέφτουν τακτικά κάτω από τους 50 βαθμούς Φαρενάιτ. Ολόκληρη η περιοχή находится στην ναυτική κλιματική ζώνη, με περίπου 2 πόδια βροχής κάθε χρόνο. Οι θερμοκρασίες μέσος όρος 45 έως 65 βαθμούς Φαρενάιτ καλοκαίρι, 10 έως 35 βαθμούς χειμώνα. Άνεμος και ομίχλη κυβερνούν αδίστακτα, όμως, ειδικά στις περιοχές που κοιτάζουν τη Θάλασσα Μπερίνγκ, όπου χειμερινές καταιγίδες μπορεί να φτάσουν 100 mph.
Αν και η γη των Αλεούτιαν ήταν κάποτε σπίτι γιγάντιων σεκουογιών, αυτό ήταν 11 έως 25 εκατομμύρια χρόνια πριν. Στις σύγχρονες εποχές, άνεμος και σκληρές συνθήκες κρατούν την πληθυσμό δέντρων μικρό και κολοβωμένο. Τα μόνα δέντρα που υπάρχουν στα νησιά είναι θαμνώδεις ιτίδες και μερικές δέκα κωνοφόρα που παρέμειναν από τις χιλιάδες που φυτεύτηκαν στα νησιά από τους Ρώσους τον 19ο αιώνα και αργότερα από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το μοναδικό δάσος στα Αλεούτιαν, το Εθνικό Δάσος Αντάκ, αποτελείται από 33 δέντρα, κανένα άνω των 17 ποδιών ύψους. Αντ' αυτού, οι επισκέπτες βρίσκουν χλωμαδούς, βότανα λιβάδια και παχύ πηλό κοντά στην ακτή. Η άγρια ζωή που υποστηρίζεται από το οικοσύστημα είναι εκπληκτική σε εύρος και ποικιλία. Τα Αλεούτιαν είναι το κορυφαίο φρουρίου για Elisabeth μουδίων της χώρας, με ποικιλίες μουδίων παγκόσμιας σημασίας. Περίπου 3 εκατομμύρια θαλάσσια πουλιά αναπαραγάγονται στα νησιά, συμπεριλαμβανομένων του πάφιν. Θηλαστικά όπως οι ενυδρές, θαλάσσιοι λύκοι και λιμενιαίες φώκια συχνοποιούν τα νησιωτικά νερά που είναι επίσης σπίτι ψαριών όπως σαλμός, λευκή ψαριά, μπακαλάος, γόπα, πέρκα, άμμος λάγκα, μαύρο ψάρι, κίτρινη πτέρνα σολ και πολύκαρπος.
