Σύμφωνα με την Εθνική Εταιρεία Audubon, ο χαβάϊκος γερακίνας είναι ο μόνος από τους ντόπιους ραπτούς του αρχιπελάγους που επιβίωσε την ανθρώπινη αποικιοκρία και έχει καταχωρηθεί από τότε ως υπεύθυνος είδος υπό την ομοσπονδιακή νομοθεσία και έχει δοθεί ο estatus Near Threatened από την Διεθνή Ένωση Διατήρησης Φύσης. Το πουλί αναφέρεται επίσης ως Χαβάϊκος Βούτρης, 'Ιο και με το επιστημονικό του όνομα, Buteo solitarius.
Συμβολίζοντας την βασιλική αξία στην χαβάϊκη μύθο, το μεγαλοπρεφές 'Ιο μετράει ανάμεσα στα 16 έως 18 ίντσες μήκους, με τα θηλυκά της espècies να είναι γενικά μεγαλύτερα από τους αρσενικούς τους αντίστοιχους. Το πουλί έχει ίσες ανοιχτές και σκούρες καφέ χρωματιστές πτέρυγες στα υποπτερύγια, το στήθος και το κεφάλι. Οι ενηλίκιοι χαβάϊκοι γερακίνες έχουν κίτρινα πόδια και σκέλη ενώ τα νεαρά είναι πιο πράσινα σε αυτές τις περιοχές.
Ενώ έχουν παρατηρηθεί στα Καουάι, Οαχου και Μάουι, οι χαβάϊκοι γερακίνες αναπαράγονται μόνο στο Μεγάλο Νησί, φωλιάζοντας στα πυκνά ντόπια δάση. Σύμφωνα με την Υπηρεσία Ψαριών και Άγριας Ζωής των ΗΠΑ, οι γερακίνες κατ殖 diện積 περίπου 2.372 τετραγωνικών μιλίων στο νησί της Χαβάη. Το είδος ζευγαρώνει για τη ζωή και είναι εδαφικό φύσει. Τα θηλυκά κοιμούνται αυγά ανάμεσα στον Μάρτιο και τον Ιούνιο, τα οποία κολαίνουν από τον Μάιο μέχρι τον Ιούλιο. Τυπικά μόνο ένα αυγό κοιμάται κάθε φορά. και τα δύο φύλα χτίζουν το φωλιά, αλλά μόνο το θηλυκό διακόπτει το αυγό ενώ το αρσενικό παρέχει φαγητό για το θηλυκό και την απογονοποίησή του.
Το είδος απολαμβάνει ποικίλη δίαιτα ντόπιων και εισαχθέντων φυτών και ζώων και είναι ευέλικτο στις τροφικές του συνήθειες. Οι χαβάϊκοι γερακίνες κυνηγούν γενικά από σταθερή θέση καθήμενων αλλά μπορούν επίσης να πετώσουν για θήρα από τον αέρα. Τα ζώα που κυνηγούν οι γερακίνες περιλαμβάνουν έντομα όπως προσευκτικό μαντιν, καμπιολοί, σκουλήκια, ցιχόνια και μικρότερα πουλιά. Αναζητούν επίσης στο δάσος και στους αμπελώνες για καρύδια και φρούτα όπως μακαδάμια και παπάγια.
Ο φωλιαστικός βιότοπος του χαβαϊκού γερακινά είναι υπό απειλή από ανθρώπινη δραστηριότητα, συμπεριλαμβανομένης της αποxylώσεως δασών για γεωργία, οικιστική ανάπτυξη και κατακοπή ξύλων. Η παράνομη βολή φωλιάζοντων πουλιών και οι συγκρούσεις με οχήματα είναι επίσης αιτιώδεις για την υποχώρηση του είδους. Υπήρξε επίσης πτώση στον αριθμό γερακινών από την εισαγωγή ξένων ειδών φυτών που αργά-αργά κατακτούν τα ντόπια δέντρα στα οποία το 'Ιο προτιμά να φωλιάσει. Οι προσπάθειες διατήρησης που διεξάγονται περιλαμβάνουν δημογραφικές ανασκοπήσεις, προγράμματα προστασίας βιότοπου και φωλιάς.
