Περισσότερα από 14.000 χρόνια πριν, στο τέλος της τελευταίας εποχής πάγου, ένας διαλλόμενος παγετώνας πλημμύρισε την περιοχή Baraboo Hills της Γουισκόνσιν. Η απλή δύναμη των ρευστών ραγδάων εγλύφησε τους περιβάλλουσες βράχους, δημιουργώντας ένα 430-μίλια μακρύ χάσμα που θα γινόταν ο Ποταμός Γουισκόνσιν. Η πλημμύρα κατέθεσε αρχαία αμμώδεις πέτρες, ασβεστόλιθους και δολομίτες στον ποταμό και χαράξατε απότομους αμμώδεις βράχους και φαράγγια langs τον ποταμό γνωστά ως «The Dells».
Η αμμώδης πέτρα Καμπριανή που βρέθηκε στον Ποταμό Γουισκόνσιν ημερολογείται περίπου 520 εκατομμύρια χρόνια πίσω όταν η Γουισκόνσιν ήταν ακόμα υπό τη θάλασσα. Κατά αυτή την περίοδο, σύμφωνα με τους Stewards of the Dells, «οι αμμώδεις πέτρες στους βράχους καταθέθηκαν ως άνεμοι αμμώδεις αμμόλοφοι». Αυτοί οι άμμοι εξακολουθούν να φουσκώνουν το κρεβάτι του ποταμού σήμερα. Η αμμώδης πέτρα σχηματίζει επίσης μία από τις μεγάλες τουριστικές ελξίσεις langs τον ποταμό: τους 100-πόδιους βράχους γνωστούς ως The Dells.
Ο κατώτερος μαγνησιακός ασβεστόλιθος ημερολογείται 510 εκατομμύρια χρόνια πίσω στην Περίοδο Ορδοβικιανή. Πολύ σαν την αμμώδη πέτρα, αυτός ο ασβεστόλιθος είναι προϊόν καταθέσεων άμμου, και καίποτε καλύπτει τους βράχους και τους λόφους της περιοχής Ποταμού Γουισκόνσιν. Σήμερα, ο ασβεστόλιθος δημιουργεί στέρεη και ανθεκτική παρουσία langs τις όχθες του ποταμού. Η μεταλλική του σύσταση εμπλουτίζει επίσης τον εδαφικό του ποταμού. Σύμφωνα με τα Sketches of Minnesota, «ο εδαφικός που προέρχεται από την αποσύνθεση του κατώτερου μαγνησιακού ασβεστόλιθου είναι συνήθως εξαιρετικής ποιότητας· πλούσιος, τόσο σε οργανική ύλη όσο και σε εκείνα τα μεταλλικά άλατα που δίνουν ταχύτητα στην ανάπτυξη των φυτών, και τη διάρκεια που του επιτρέπει να υποστηρίξει μια الطويلة σειρά συγκομιδών».
Σύμφωνα με το Wisconsin Natural Resources Magazine, «η ντολόμιτης είναι ένας βράχος παρόμοιος με τον ασβεστόλιθο· κρατάει υδατότοπο σε διασυνδεδεμένες ρήξεις και πόρους». Η ντολόμιτης της Γουισκόνσιν ημερολογείται επίσης περίπου 510 εκατομμύρια χρόνια πίσω στην Περίοδο Ορδοβικιανή, και εξυπηρέτησε ως στεγαστικό ασπίδα για τους βράχους και λόφους της περιοχής. Στο τέλος της τελευταίας εποχής πάγου, η ντολόμιτης βοήθησε να σχηματίσει το περίγραμμα του Ποταμού Γουισκόνσιν. Λόγω της πυκνής της σύστασης, η ντολόμιτης χρησιμοποιείται πλέον σε υδροφορείς σε όλη την πολιτεία.
