Ο Ισλαμισμός εισήλθε στη Νιγηρία μέσω δύο μεγάλων ιστορικών ρευμάτων:
Μουσουλμάνεμποροί και γνώστες από τη Βόρεια Αφρική (Μαγκρεμπ, Αίγυπτος) διασχίζαν εμπορικές διαδρομές που συνδέουν τον Κανεμ-Μπορνού (Λίμνη Τσάντ), τη Χαουσαλάντ (Κάνο, Κατσίνα, Ζαριά), και πέρα. Φέραν τον Ισλαμισμό παράλληλα με αγαθά (αλάτι, υφάσματα, βιβλία). Οι ηγετικές ελίτες μετέτρεψαν πρώτα—ο Κανεμ's Μάι Ουμμέ Τζίλμι (π.χ. 1085) ήταν πρώιμος υιοθέτης—δημιουργώντας μουσουλμάνικα δικαστήρια και κέντρα γνώσης (π.χ. σπουδαστική παράδοση Κάνο).
Οσμάν νταν Φοντίο, γνώστης Φουλάντ, ξεκίνησε χίτζαντ από τογκόμπιρ (σύγχρονο Νομός Σοκότο) εναντίον «συγκρητιστών» ηγετών. Οι δυνάμεις του κατέκτησαν τα Χαούσα κράτη, ιδρύοντας το Χαλιφάτο Σοκότο—τεράστιο, θεοκρατικό αυτοκρατορία που επιβάλλονταν τη νόμο Μααλίκι, επεκτείνοντας τον Ισλαμισμό στον Νουπέ, Αδαμαούα, Ιλορίν, και Γιορουμπαλάντ. Οι εμίρες του Χαλιφάτου έγιναν οι πρωταγωνιστές του Ισλαμισμού στην περιοχή.
Μέχρι την κολονιακή εποχή, ο Ισλαμισμός ήταν ριζωμένος στον Βορρά. Η βρετανική έμμεση διακυβέρνηση διατήρησε τις εμιρικές δομές. Μετά την ανεξαρτησία, ο Ισλαμισμός εξαπλώθηκε νοτιά μέσω εμπορίας, μετανάστευσης, και νταβγουά, γινόμενος ομαλά ισοδύναμη θρησκεία (~50% καθένας Μουσουλμάνος/Χριστιανός).
