Χώρες που Δεν Αποδέχονται Προσφύγες

**Κανένα κράτος δεν απαγορεύει απόλυτα τους πρόσφυγες** υπό το διεθνές δίκαιο. Η **Σύμβαση Προσφύγων 1951** και το **Πρωτόκολλο 1967** (149 μέλη) υποχρεώνουν τους υπογραφόμενους στη **μη-επιστροφή** (κανένα επιστροφή σε διωγμό) και βασικά δικαιώματα. Ωστόσο, οι de facto εμπόδια ποικίλλουν δραματικά:

• Αυστραλία – Εξωτερική επεξεργασία (Ναουρού, ΠΝΓ); επιστροφή βάρκων· προσωρινές βίζες προστασίας· καμία μόνιμη αναγκαία εγκατάσταση για παράνομες αφίξεις.
• Νέα Ζηλανδία – Χαμηλό ετήσιο όριο (1.500); αυστηροί έλεγχοι ασφάλειας/υγείας· καμία αίτηση άσυλου με βάρκα.
• Ιαπωνία – Πολύ χαμηλό ποσοστό αναγνώρισης (<1%); μακροχρόνια κράτηση· εναλλακτική: ανθρωπιστικές άδειες διαμονής.
• Νότια Κορέα – Χαμηλή αναγνώριση· περιοριστική διαδικασία άσυλου.
• Χερσονήσος του Πέρσιου Κόλπου (Σαουδική Αραβία, ΟΑΕ, Κατάρ, κ.λπ.) – Μη μέλη Συμβάσεως· φιλοξενούν εργαζόμενους μετανάστες αλλά σπάνια χορηγούν статус προσφύγου· μερικοί Σύριοι «επισκέπτες» status.
• Ισραήλ – Αφρικανικοί ζητητές άσυλου (Ερυθραία, Σουδάν) αντιμετωπίζουν κράτηση, πίεση «εθελοντικής αναχώρησης»· λίγες αναγνώρισεις.
• Ουγγαρία, Πολωνία – Μέλη ΕΕ αλλά απορρίπτουν ποσοστά ανακατανομής· φράκτες συνόρων· περιοριστικοί νόμοι.

Διάκριση

**Μη-υπογραφόμενοι** (π.χ., Ινδία, Πακιστάν, Ινδονησία, Μαλαισία, Ταϊλάνδη, πλειοψηφία χερσονήσου Πέρσιου Κόλπου) δεν έχουν συμβατική υποχρέωση αλλά μπορεί να φιλοξενούν πρόσφυγες ad hoc. **Υπογραφόμενοι με περιοριστική υλοποίηση** δημιουργούν «κενά προστασίας». Ο Παγκόσμιος Συμφώνιος για Πρόσφυγες (2018) ζητά μοιρασμός βάρους αλλά είναι μη δεσμευτικός.