Η Ρουάντα, μια μικρή χώρα στην Ανατολική Αφρική, κυβερνούνταν ιστορικά από ένα μονοκομματικό σύστημα υπεροχής Χούτου. Η μειονότητα Τούτσι αντιμετώπισε συστημική διακρίση και πολιτική αποκλεισμός, δημιουργώντας βαθιές εθνολογικές τάσεις.
Η δολοφονία του Προέδρου Τζουβενάλ Χαμπιαριμανά στις 6 Απριλίου 1994 ανάφλεξε τη γενοκτονία. Παρόλο που οι ακριβείς δράστες παραμένουν αμφισβητήσιμες, το γεγονός ξεκαθάρισε μια προπρογραμματισμένη καμπάνια βίας εναντίον πολιτών Τούτσι.
Ακραίοι ηγέτες Χούτου, ο στρατός και η μιλίτσια Interahamwe οργάνωσαν ακριβώς τις σφαγές. Διαδίδουν μισητική προπαγάνδα, διανέμουν όπλα σε πολίτες και εγκαθιστούν φράγματα για ταυτοποίηση και σφαγή ανδρών, γυναικών και παιδιών Τούτσι.
Οι δράστες χρησιμοποίησαν μαστέρι, ραβδούς και πυροβολισμούς για να πραγματοποιήσουν μαζικές εκτελέσεις σε σπίτια, εκκλησίες, σχολεία και καταφύγια προσφύγων. Η βαρύτητα ήταν συστηματική, στοχεύοντας στην εξόντωση ολόκληρου του πληθυσμού Τούτσι.
Η διεθνής κοινότητα απέτυχε να παρέμβει αποτελεσματικά. Η ειρηνευτική αποστολή του ONU (UNAMIR) ήταν υποχορηγημένη και έλειπε ισχυρό μανδάτο, αφήνοντάς την ανίκανη να σταματήσει τη σφαγή.
Η γενοκτονία κατέληξε τον Ιούλιο 1994 όταν το Ρουανδικό Πατριωτικό Μέτωπο (RPF), μια επαναστάτικη ομάδα υπό τον Παουλ Καγκαμέ, έλαβε τον έλεγχο της χώρας και ανατρέψεις την προσωρινή κυβέρνηση.
Εκτιμώμενοι 800.000 έως 1 εκατομμύριο Τούτσι σκοτώθηκαν — περίπου 20% του πληθυσμού της Ρουάνδας — καθιστώντας την μια από τις πιο γρήγορες και αποδοτικές γενοκτονίες της σύγχρονης ιστορίας.
Η Ρουάντα άφησε καταστρεμμένη, με μαζικές μετατοπίσεις και ανθρωπιστική κρίση. Από τότε, η χώρα διώκει τη συμφιλίωση, τη δικαιοσύνη μέσω δικαστηρίων Gacaca και ξεχωριστή ανακατασκευή. Η γενοκτονία αποτελείStrict προειδοποίηση εναντίον εθνικής μίσους και των συνέπειών της διεθνούς απραξίας.
