Ο Τζαγιαβαρμάν II ήταν ο οραματικός βασιλιάς που ενώνει την Κμερ πολιτισμικότητα και ίδρυσε την Αυτοκρατορία του Αγκόρ, η οποία κυριάρχησε την ηπειρωτική Νότια Ανατολική Ασία για εξακόσια χρόνια.
Περίπου 802 μ.Χ., ανακήρυξε ανεξαρτησία από τη γαβανεσιακή κυριαρχία (πιθανώς δυναστεία Σαϊλέντρα) σε τελετή στο Όρος Μαχενδραπαρβάτα (Φνόμ Κουλέν), προκρίνοντας τον εαυτό του Τσακραβαρτιν (καθολικός μοναρχός) και Ντεβαράτζα (θεός-βασιλιάς), ινδουιστική έννοια που συνδέει τον γηγενή με τον Σίβα.
Ιδρύσει συνεχόμενες πρωτεύουσες—Ιντραπούρα, Χαριχαράλαγια, και τελικά Μαχενδραπαρβάτα—θέτοντας τα θεμέλια για τον Αγκόρ. Κατέκτησε γειτονικές αρχές, συνεστώσα ένα βασίλειο που καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της σύγχρονης Καμποδίας, καθώς και μέρη της Ταϊλάνδης, Λάος, και Βιετνάμ.
Εκκίνησε το ύφος ναού-βουνού (Φνόμ Κουλέν, Πρεά Κο) που κορυφώθηκε στον Αγκόρ Γουατ (χτισμένο αργότερα υπό τον Σουγιαβαρμάν II). Η βασιλεία του ξεκίνησε την παράδοση μαζικής υδραυλικής μηχανικής (μπαράγια, κανάλια) που υποστήριξε интенсив γεωργία ρύζιου.
Ο Ντεβαράτζα κουλτός συμφύλιζε την Κμερ βασιλεία με τον Σιβαϊτικό Ινδουισμό, νομιμοποιώντας την απόλυτη εξουσία και επιτρέποντας τη κινητοποίηση εργατικής δύναμης για μνημειακές κατασκευές.
Ο Τζαγιαβαρμάν II τιμᾶται ως ιδρυτής της χρυσής εποχής των Κμερ. Το μοντέλο θείου βασιλείας, κεντρικευμένης διοίκησης, και υδραυλικής πολιτισμίας ορίστηκε τον Αγκόρ μέχρι την 15η-αιωνική του κατάρρευση.
