Ο δρόμος της Ναμίμπιας προς την κυριαρχία εκτείνεται σε τρία διακριτικά κολονιακά στάδια, καθένα αφήνοντας βαθιές σημάδιες στη δημογραφία, την υποδομή, και τη συλλογική μνήμη του έθνους.
Δηλώθηκε προτεκτοράτο στο Συνέδριο του Βερολίνου το 1884, η Γερμανική Νότια Δυτική Αφρική είδε βίαιη καταστολή των επαναστάσεων Χερερό και Νάμα (1904–1908) — αναγνωρισμένη σήμερα ως ο πρώτος γενοκτονίας του 20ου αιώνα. Γερμανοί μετανάστες ίδρυσαν αγροκτήματα, σιδηροδρόμους, και πόλεις (Γουίντχουκ, Σβακοπμунд, Λυδερίτς), σφραγίζοντας αρχιτεκτονική, γλώσσα, και ονόματα τόπων.
Δυνάμεις Νότιας Αφρικής κατέλαβαν την περιοχή στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Σύνδεσμος των Εθνών χάρισε κλάση C mandato (1920), αργότερα παρενοχλήθηκε από την αρνηση της Πρετόριας να μεταβεί σε UN trusteeship. Οι νόμους του απαρτείδ επεκτείνθηκαν στη Ναμίμπια: μπαντούσταν («οικogeneιακές πατρίδες»), νόμοι περάσματος, αναγκαστική απομάκρυνση. Το ΣΒΑΠΟ (Οργάνωση Λαού Νότιας Αφρικής) ξεκίνησε οπλισμένη μάχη το 1966.
Η απόφαση 435 του ΟΗΕ (1978) επιτρέψει τελικά τη μετάβαση. Ελεύθερες εκλογές (1989) φέρναν το ΣΒΑΠΟ στην εξουσία. 21 Μαρτίου 1990: Η σημαία της Ναμίμπιας ανήλωσε καθώς η τελευταία αποικία της Αφρικής γινόταν η νεότερη κυρίαρχη πολιτεία.
Η Γερμανία αναγνώρισε επίσημα τη γενοκτονία το 2021, δεσμεύοντας 1,1 δισ. ευρώ σε αναπτυξιακή βοήθεια σε 30 χρόνια. Η γαιορωτική μεταρρύθμιση, η οικονομική ανισότητα, και η συμφιλίωση παραμένουν ανοιχτές εθνικές συζητήσεις.
