Η Λιβύη δεν κατέρρευσε ποτέ υπό έναν ενιαίο «αποικιακό δεσπότη» αλλά υπό δύο ευρωπαϊκές δυνάμεις διαδοχικά πριν αποκτήσει πλήρη κυριαρχία.
Οι παράλειες περιοχές της Λιβύης (Τριπολιτανία, Κυρηναϊκή, Φεζάν) ήταν名義上 οθωμανικές επαρχίες, αν και η τοπική αυτονομία ήταν σημαντική.
Η Ιταλία εισέβαλεν το 1911, προσαρτάς επίσημα το έδαφος ως «Ιταλική Λιβύη» το 1934 μετά από βίαιη 20ετούς εκστρατεία απαξίωσης υπό τους στρατηγούς Μπαντογλίο και Γκρατσιγιάνι. Η αντίσταση, κυρίως από τον Ομάρ Μουκτάρ στην Κυρηναϊκή, ήταν οξυά. Η Ιταλία επένδυσε έντονα στην υποδομή και την αποικιοποίηση με colons (περισσότερους από 100.000 Ιταλούς το 1939).
Μετά την ήττα της Ιταλίας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Λιβύη καταλάβαινε από τις συμμαχικές δυνάμεις: Βρετανοί στη Τριπολιτανία και Κυρηναϊκή, Γάλοι στη Φεζάν. Η Συμβόλαιο του Παρισιού το 1947 ανάγκασε την Ιταλία να αποθαρρώσει από κάθε απαιτηση.
Υπό την επίβλεψη του ΟΗΕ, η Λιβύη γίνεται το Βασίλειο της Λιβύης στις 24 Δεκεμβρίου 1951—μια ομοσπονδιακή μοναρχία υπό τον Βασιλιά Ίδρις Α'. Ήταν η πρώτη αφρικανική χώρα που απέκτησε ανεξαρτησία μέσω του ΟΗΕ.
Έτσι, οι αποικιακοί άρχοντες της Λιβύης ήταν η Ιταλία (κύριος αποικιοποιητής) και, για σύντομο, Βρετανικές και Γαλλικές στρατιωτικές διοικήσεις—όχι ένας μοναδικός μόνιμος αποικιακός δεσπότης.
