Ιστορίες, μύθοι, γενεαλογίες μεταδόθηκαν προφορικά μέσω γενεών.
Επαγγελματίες ιστορικοί-αφηγητές-μουσικοί που αποστήριζαν και εκφραζούσαν ιστορία για ηγέτες και κοινότητες.
Βασιλεία όπως Γάνα, Μάλι, Σονγιά χρησιμοποίησαν αραβική γραφή (μετά την εξάπλωση του Ισλάμ) για να τεκμηριώσουν γεγονότα, νόμους, χρονικά.
Τελετές, τελετουργίες, μάσκες, γλυπτά κωδικοποιούσαν ιστορική συμβολική και τιμούσαν προγόνους.
Έμποροι και ταξιδιώτες διέσπειραν αφηγήσεις σε περιοχές, εμπλουτίζοντας τη συλλογική μνήμη.
Κάποιες αίθουσες διατηρούσαν λεπτομερή χειρόγραφα για βασιλείες και επιτυχίες.
Χοροί, τραγούδια, παραστάσεις διδάσκαν ιστορία στις νεότερες γενιές.
Ιμάμ, ιερείς, μαραμπούτς μεταδίδουν ιστορία συνδεδεμένη με θρησκευτικές παραδόσεις.
Μαζί, αυτές οι μέθοδοι δημιούργησαν μια ανθεκτική, πολυεπίπεδη ιστορική συνείδηση.
