Τα τέλη επεξεργασμένων ή βιομηχανικών αфриканικών προϊόντων εξυπηρετούν πολλαπλούς, συχνά επικαλυπτόμενους, στόχους πολιτικής για τις εισαγόμενες χώρες.
Τα τέλη αυξάνουν την τιμή των εισαγόμενων αфриκανικών βιομηχανικών προϊόντων, προστατεύοντας τους τοπικούς παραγωγείς από τον ανταγωνισμό. Κλασική προστασία νήπιου κλάδου ή στρατηγικού τομέα (υφαντικά, επεξεργασία γεωργικών, αυτοκίνητα).
Για πολλές αναπτυσσόμενες χώρες, τα τέλη παραμένουν σημαντική πηγή ταμιακών εσόδων—απλότερα να συλλεχθούν από φόρους εισοδήματος/ΦΠΑ. Οι αфриканικές εξαγωγές γίνονται φορολογική βάση.
Οι αфриканικές κυβερνήσεις μπορεί να επιβάλουν τέλη στα δικά τους επεξεργασμένα εξαγωγέα (σπάνιο) ή, πιο συχνά, περιορίζουν τις εξαγωγές πρώτων υλών (εξεταστικά τέλη/απαγορεύσεις σε ξύλα, μη επεξεργασμένα ορυκτά) για να επιβάλουν εγχώρια προστιθέμενη αξία. Το African Continental Free Trade Area (AfCFTA) στοχεύει να αντιστρέψει αυτό δημιουργώντας υבש kontinent αγορά για επεξεργασμένα αγαθά.
Αν μια χώρα παρουσιάζει μόνιμο έλλειμμα με την Αφρική, τα τέλη μπορούν να είναι βαρύ εργαλείο για μείωση εισαγωγών και πίεση διαπραγματεύσεων.
Οι πλούσιες χώρες συχνά ωθούν την Αφρική να εξάγει πρώτες ύλες (χαμηλά τέλη μέσω GSP/Everything But Arms) ενώ διατηρούν εμπόδια στα επεξεργασμένα αγαθά (κλιμακούμενα τέλη). Αυτή η «κλιμακούμενη ταριφική» παγιδεύει την Αφρική στη βάση των αλυσίδων αξίας. AfCFTA και βιομηχανικές πολιτικές στοχεύουν να σπάσουν αυτό το μοτίβο.
Η καλά σχεδιασμένη εμπορική πολιτική ισορροπεί προστασία με ενσωμάτωση—εύκολο να πειστεί, δύσκολο να εκτελεστεί.