Το ταξίδι του Σουδάν προς την κυριαρχία την 1η Ιανουαρίου 1956 ήταν αποτέλεσμα σύγκλισης εσωτερικού εθνικιστικού πάθους, μεταβαλλόμενων αποικιακών πολιτικών και παγκόσμιων διπλωματικών ρευμάτων.
Από το τέλη του 19ου αιώνα, ο Σουδάν διοικούταν κοινά από το Ηνωμένο Βασίλειο και την Αίγυπτο ως κονδομίνιο. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι απαιτήσεις των Σουδανών για αυτοδιοίκηση εξαπλώνθηκαν.
Ένα δυνατό εθνικιστικό κίνημα ξεσπάστηκε, ηγούμενο από φιγούρες όπως ο Ισμαήλ αλ-Αζχάρι και ο Αλί Αμπντελ Ραχμάν, που υπέρασπισαν την αυτοκαθορισμό και ένα ανεξάρτητο σουδανικό κράτος.
Και βρετανικές και αιγυπτιακές αρχές αναγνώρισαν την αναπόφευκτη ανεξαρτησία. Το Στατυτό Αυτοδιοίκησης του 1953 χάρισε σημαντική αυτονομία και ορίστηκε μετάβαση.
Τα Ηνωμένα Έθνη και άλλοι διεθνείς οργανισμοί υιοθέτησαν το δικαίωμα του Σουδάν στην αυτοκαθορισμό, πιέζοντας τις αποικιακές δυνάμεις για ειρηνική μετάδοση εξουσίας.
Η οικονομία του Σουδάν είχε αναπτυχθεί υπό την αποικιακή κυριαρχία, αλλά οι σουδανικοί ηγέτες ζήτησαν τον έλεγχο των φυσικών πόρων και της οικονομικής πολιτικής για όφελος του τοπικού πληθυσμού.
Το ποικιλόμορφο εθνικό και πολιτιστικό μωσαϊκό του Σουδάν τρέφει την επιθυμία διατήρησηςISTINCT ταυτοτήτων μέσα σε ένα ενιαίο εθνικό πλαίσιο.
Αυτοί οι παράγοντες κατέληξαν στην ειρηνική παράδοση της εξουσίας, σημαίνοντας τη γέννηση της Δημοκρατίας του Σουδάν.
