Εκατοντάδες καταρράκτες διακάνουν τα ορεινά όρη του Ιμαλάια στην ανατολική Τιβέτη της Ινδίας, αλλά κανένας δεν έχει περισσότερο ρομαντική έλξη από τους Κρυμμένους Καταρράκτες της Φαράγγης Τσανγκπό, που ανακαλύφθηκαν από μια αποστολή του National Geographic υπό την ηγεσία των αμερικανικών εξερευνητών Ian Baker και Ken Storm Jr. το 1998. Ένα πραγματικό Σανγκρι-Λα, οι Κρυμμένοι Καταρράκτες είναι βαμμένοι σε θρύλους, υπόσχονται αθανασία και πνευματική αναγέννηση.
Οι Κρυμμένοι Καταρράκτες βρίσκονται στα ανατολικά Ιμαλάια στην Τιβέτη βαθιά μέσα στη μεγαλύτερη φαράγγα του κόσμου. Μετρούν 108 πόδια, καταργώντας φήμες ότι το μέγεθός τους αντικατοπτρίζει τους καταρράκτες Νιάγκαρα ή Βικτόρια. Το τεράστιο της ανακάλυψής τους δεν έγκειται στο μέγεθος, αλλά στην απομονωμένη τους θέση και τις θρυλικές ιστορίες για την ύπαρξή τους και τα μυστικές τους δυνάμεις. Η εύρεση των καταρράκτων απέρριψε ημέρες πεζοπορίας σε «εποχιακά» μονοπάτια μέσα σε υγρό τροπικό δάσος που καυχιέται πυκνό πληθυσμό βεγγαλικών τιγρίδων και είναι «πλήρες βδέλλας και φιδιών υφαντουργών», σύμφωνα με τον εξερευνητή Μπέικερ.
Οι Βουδισμοί έχουν 오랫동안 θεωρήσει τις Φαράγγες Τσανγκπό ιερή γη που περιέχει διάφορες εισόδους στον επιγείου παράδεισο, καθώς και την υπόσχεση αθανασίας για εκείνους με καθαρή καρδιά και νου. Αν βρείτε το Πεμάκο, σύμφωνα με τη παράδοση, θα ζήσετε עד 1.000 ετών. Ο καταρράκτης βρίσκεται μέσα σε μια περιοχή που ονομάζεται Beyul Pemako, ή «κρυμμένη γη σχήματος λουλουδιού λотоύ». Ορισμένα αρχαία κείμενα λένε ότι η φαράγγα θα είναι το τελευταίο καταφύγιο του Βουδισμού στο τέλος του κόσμου. Σύμφωνα με ένα βουδιστικό κείμενο: «Μόνο με επτά βήματα προς το Πεμάκο με καθαρή πρόθεση... κανείς σίγουρα θα γεννηθεί ξανά εκεί.» Ο θρύλος υποστηρίζει επίσης ότι το Πεμάκο είναι σπίτι της τιβετικής θεάς Ντόργκε Πάγκμο. Κάθε χαρακτηριστικό του τοπίου — η φαράγγα, οι γύρω κορυφές, οι σπηλιές και το ποτάμι — αναπαριστούν χαρακτηριστικά του σώματός της.
Ηγούμενη από τον Μπέικερ και τον Στορμ Jr., η Ομάδα Αποστολής National Geographic περιλάμβανε τον αμερικανικό γνώστη Χαμίντ Σαρνταρ, δύο τιβετικούς κυνηγούς, έναν ντερέντζ Σερπα και οκτώ φορεάς. Οι Αμερικανοί ήταν τα μοναδικά μέλη της ομάδας που fecero την κατέρρευση στη φαράγγα. Η αποστολή ξεκίνησε προς το Πεμάκο το φθινόπωρο του 1998. Το 17ήμερο ταξίδι culminated με μια 4.000 πόδια κατέρρευση στη φαράγγα και την ανακάλυψη των Κρυμμένων Καταρράκτων στις 8 Νοεμβρίου 1998.
Οι τελευταίοι εξερευνητές που αναζήτησαν τους μυθικούς καταρράκτες, πριν την ανακάλυψη του 1998, ήταν ο βρετανικός βοτανικός Φρανσίσ Κινγκδον-Γουόρντ και ο βρετανικός ευγενής Τζάκ Καντόρ το 1924. Μετά την εγκατάλειψη της αναζήτησής τους για τους θρυλικούς καταρράκτες, ο Κινγκδον-Γουόρντ δήλωσε ότι οι καταρράκτες δεν υπήρχαν, και η αποστολή της Royal Geographic Society το 1924 χαρακτήρισε τους καταρράκτες ως «ρομαντικότητα της γεωγραφίας». Δύο άλλες αποστολές τελείωσαν трагіκως. Το 1993, ένας ιαπωνικός καγιάκερ πέθανε στο ποτάμι Τσανγκπό καθώς ταξίδιζε προς τους καταρράκτες. Το 1998, μια δεύτερη αποστολή National Geographic Society προσπάθησε να φτάσει στους καταρράκτες με καγιάκ. Ηγούμενη από τον αμερικανικό Γουίκλιφ Γουόκερ, η ομάδα κατάφερε 27 μίλια πριν ένα μέλος της ομάδας και έμπειρος καγιάκερ βυθίστηκε στα ρέματα.
