Τα κοραλλιογενή φράγματα αποτελούνται από τόνοι κοραλλιών και φιλοξενούν εκατοντάδες χιλιάδες οργανισμούς και εκατομμύρια είδη θαλάσσιας ζωής όπως ψάρια, χέλια, σφουγγάρια, κάβουρες, φύκια και μαλακία. Υποστηρίζουν tanta ζωή όσο οι τροπικές δάσες βροχής. Την δεκαετία του 1830, ο Χάρλς Ντάρβιν διαφοροποίησε τους τύπους κοραλλιογενών φραγμάτων. Η Ινδία έχει τρία τύπου φράγματα: φράγματα ακτοπεριφερειακά, φράγματα κατακερματισμένα και ατόλια.
Τα φράγματα ακτοπεριφερειακά, γνωστά επίσης ως φράγματα ακτής, είναι ο πιο συνηθισμένος τύπος φραγμάτων. Είναι σχετικά νέα φράγματα που βρίσκονται κοντά στην ακτή σε ρηχά υφαλοειδή. Μερικές φορές αναπτύσσονται γύρω από ωκεανικά νησιά και συνήθως είναι συνδεδεμένα με το νησί ή άλλη χερσαία μάζα. Λόγω της κοντινότητάς τους στην ξηρά, τα φράγματα ακτοπεριφερειακά είναι τα πιο ευάλωτα από όλους τους τύπους φραγμάτων στις ανθρώπινες δραστηριότητες, την ακτογραμματική ανάπτυξη και τη ρύπανση. Αναπτύσσονται από δύο έως επτά χιλιοστά το χρόνο.
Τα φράγματα κατακερματισμένα αναπτύσσονται παράλληλα στην ακτή και είναι παρόμοια στην εμφάνιση με τα φράγματα ακτοπεριφερειακά. Ωστόσο, τα φράγματα κατακερματισμένα μπορούν να είναι σημαντικά μεγαλύτερα από τα φράγματα ακτοπεριφερειακά. Επίσης, τα φράγματα κατακερματισμένα υπάρχουν πιο μακριά από την ακτή από τα φράγματα ακτοπεριφερειακά. Στην πραγματικότητα, τα φράγματα κατακερματισμένα είναι μερικές φορές μεγάλη απόσταση από την ακτογραμμή. Τα φράγματα κατακερματισμένα έχουν συνήθως αρκετά κανάλια που επιτρέπουν πρόσβαση στην υφαλοειδή και τη χερσαία μάζα πέρα από αυτήν.
Σύμφωνα με τη Εθνική Ωκεανική και Ατμοσφαιρική Διοίκηση, τα κοραλλιά που συνεχίζουν να αναπτύσσονται γύρω από ένα ηφαίστειο νησί αφού το νησί έχει καταδυθεί πλήρως κάτω από το νερό διαμορφώνουν ένα ατόλιο. Τα ατόλια είναι σχετικά κυκλικά ή οβαλικά και έχουν μια κεντρική υφαλοειδή. Θεωρούνται το τελικό στάδιο στην ανάπτυξη του κοραλλιογενούς φράγματος και, ανάλογα με το μέγεθός τους, μπορούν να πάρουν από 100.000 έως 30.000.000 χρόνια για να διαμορφωθούν πλήρως.
Την δεκαετία του 1830, ο Χάρλς Ντάρβιν θεώρησε ότι τα κοραλλιογενή φράγματα διαμορφώνονταν σε μια τριήμερη διαδικασία. Στο πρώτο στάδιο, ένα φράγμα ακτοπεριφερειακό διαμορφώνεται στα ρηχά νερά κοντά σε ένα τροπικό νησί. Το δεύτερο στάδιο συμβαίνει με την πάροδο του χρόνου καθώς το φράγμα αναπτύσσεται προς τα έξω μακριά από την ξηρά. Σε αυτό το στάδιο, το φράγμα ακτοπεριφερειακό εξελίσσεται σε φράγμα κατακερματισμένο. Το τελικό στάδιο συμβαίνει αν το νησί καταδυθεί πλήρως κάτω από το νερό. Το φράγμα που απομένει - το οποίο συνήθως έχει τη μορφή του νησιού που περιβαλλόταν - τότε περιβάλλει μια ωκεανική υφαλοειδή. Ο Ντάρβιν θεώρησε επίσης ότι κάτω από κάθε μία από αυτές τις υφαλοειδείς θα πρέπει να υπάρχει μια βάση βράχου, μια θεωρία που αποδείχθηκε αργότερα σωστή. Αυτή η βάση είναι τα ερείπια του αρχικού νησιού.
