Η Παμπάνγκα είναι μια επαρχία στη Λουζόν, το μεγαλύτερο νησί των Φιλιππινών. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα της Επαρχιακής Κυβέρνησης της Παμπάνγκα, οι φυσικοί της πόροι είναι ζωτικής σημασίας για την επαρχία, με τη γεωργία και την αλιεία να είναι κύρια πηγή βιομηχανίας καθώς τα τοπία και τα πανόραμα τηλικούν τουρίστες από όλο τον κόσμο. Το Υπουργείο Τουρισμού της Δημοκρατίας των Φιλιππινών υπολόγισε ότι λίγο λιγότερο από 92.000 ξένοι ταξιδιώτες επισκέφθηκαν την Παμπάνγκα το 2006.
Σύμφωνα με την ιστοσελίδα της Επαρχιακής Κυβέρνησης, το Όρος Πινατούμπο και το Όρος Αραγιάτ θεωρούνται «περιφάνεια της Παμπάνγκα» και πιστεύονται ότι είναι τα «δύο πιο σημαντικά γεωγραφικά χαρακτηριστικά σημεία» στην περιοχή. Ο τουριστικός οδηγός της κυβέρνησης δηλώνει ότι κάτω από τα δύο βουνά «κοιμούνται ένα ζωντανό, αναπνέον, εξαπλώμενο παράδεισο» που προσφέρει драματικές θές, επισημαίνοντας τη σημασία της επιτυχημένης οικοτουρισμού στην περιοχή.
Ο οικοτουρισμός έχει είναι σημαντικό μέρος της οικονομίας των Φιλιππινών από το 1991, όταν το Υπουργείο Τουρισμού δούλεψε παράλληλα με το Πρόγραμμα Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Τουρισμού για τη δημιουργία του Φιλιππινικού Κυρίως Σχεδίου Τουρισμού (TMP), σύμφωνα με το Ecotourism Philippines. Το 1992, ο οικοτουρισμός εισήχθη επίσημα στις Φιλιππίνες, με το TMP να προωθεί την ανάπτυξη βιώσιμου τουρισμού στη νησιωτική χώρα. Το 1999, μια Εκτελεστική Διαταγή εφαρμόστηκε που δημιούργησε κρατικές πολιτικές για την περαιτέρω προώθηση της ανάπτυξης.
Το Όρος Αραγιάτ είναι το πιο κυρίαρχο φυσικό χαράκτης στη Παμπάνγκα, και όπως και άλλα φίλτρα της φιλιππινέζικης κουλτούρας, συνδέεται με φολκλόρε και μυστικισμό. Σύμφωνα με τον τουριστικό οδηγό της κυβέρνησης, το Αραγιάτ λέγεται ότι είναι το σπίτι της Μαριάνγκ Σινουκούαν, μιας μυστικής νύμφης θεάς που φρουρά το φυσικό θαύμα.
Ενώ το Αραγιάτ είναι το πιο προεξέχον, το Πινατούμπο είναι το πιο διάσημο τοπικά και παγκοσμίως για την έκρηξή του το 1991. Είναι τώρα ένα από τα κύρια αξιοθέατα στη Παμπάνγα, επισκέπτονται από τουρίστες σε εκδρομές γης και αέρα, αλλά σύμφωνα με το Ecotourism Philippines, και τα δύο βουνά καυχιούνται πεζοπορίες και ορειβατικές δραστηριότητες. Από το 2010, το Πινατούμπο απαιτεί τέλος διατήρησης 20 πέσο, περίπου 45 αμερικανικά cents.
Το Μποχόλ, διάσημο για τους Σοκολατένιους Λόφους του, είναι μια νησιωτική επαρχία των Φιλιππινών νοτιοανατολικά της Παμπάνγκα όπου οι επισκέπτες απολαμβάνουν καγιάκ, ραφтинг και ακόμη αλληλεπίδραση με λευκούς καρχαρίες. Άλλο site, το Εθνικό Πάρκο Εκατόν Νησιών, είναι ένα μικρό αρχιπέλαγος 123 νησιών. Με μόνο τρία αναπτυγμένα για τουρίστες, υπάρχει ελπίδα να διατηρηθούν τα αρνητικά επιπτώσεις του τουρισμού μακριά. Πεζοπορία, σκούμπα ντάιβινγκ και νησιωτική πλοήγηση είναι αγαπημένες τουριστικές δραστηριότητες μέσα σε αυτά τα νησιά.
Το Εθνικό Πάρκο Υπογείου Ποταμού Πουέρτο Πριγκέσας βρίσκεται στην Παλάουαν, ένα νησί νοτιοδυτικά της Παμπάνγκα. Το πάρκο έχει εισαχθεί στη λίστα Παγκόσμιας Κληρονομιάς Φύσης του UNESCO και από Απρίλιο 2010 διεκδικεί την ένταξη στη λίστα New7Wonders of Nature, σύμφωνα με την ιστοσελίδα του. Το πάρκο προσφέρει στους επισκέπτες του υπέροχα τοπία καθώς και tours με βάρκα και σπηλαιοεξερεύνηση.
Σύμφωνα με τη Μαρι Άν Τσέν Νγκ του Ινστιτούτου Ηθικής Eubios, δεν υπάρχει καθαρός ορισμός οικοτουρισμού. Λόγω αυτού, ορισμένες διακοπές που διαφημίζονται ως «οικοτουρισμός» είναι ακριβώς το αντίθετο του αρχικού ορισμού. Ο Έκτορ Σεβαγιός-Λασκουράιν, διάσημος μεξικανός αρχιτέκτονας και περιβαλλοντολόγος, ορίζει τον όρο το 1987 ως ταξίδι «σε σχετικά μη διαταραχμένα ή μολυσμένα φυσικά μέρη με τον συγκεκριμένο στόχο της μελέτης, της θαυμασίας, και της απόλαυσης του τοπίου και των άγριων φυτών και ζώων του, καθώς και πολλών υπάρχουσων πολιτισμικών εκφράσεων». Στις Φιλιππίνες, η Τσέν Νγκ υποστηρίζει, πολιτισμικοί παράγοντες ελτισμού και διαφθοράς μπορεί να εμποδίσουν τον αληθινό οικοτουρισμό.
