Οι 보이κοτ τουρισμού εναντίον της Μιανμάρ (Βιρμανίας) έχουν περιορισμένη άμεση επίδραση στις κυβερνητικές/στρατιωτικές πολιτικές, ιδιαίτερα υπό την τρέχουσα χούντα (από το πραξικόπημα του 2021). Ανάλυση:
Πριν την πανδημία, ο τουρισμός συνέβαλλε ~5–7% του ΑΕΠ και υποστήριζε ~600.000 θέσεις εργασίας. Οι бойκοτ μειώνουν τα έσοδα ξενοδοχείων, οδηγών, μεταφορών, τεχνιτών—πολλοί απ' τους οποίους είναι συνηθισμένοι πολίτες, όχι εταίρους του καθεστώτος. Τα ρευστά του στρατού (φυσικά υλικά, αέριο, πετρώδη, συνωμοσιολογικά συνδικάτα) είναι σε μεγάλο βαθμό αμυντικά από τον τουρισμό.
Οι αυταρχικές καταστάσεις δίνουν προτεραιότητα στην επιβίωση παρά στην οικονομική ευημερία. Η χούντα έχει αντέξει πολύ βαριές κυρώσεις (στοχευμένες σε ηγέτες, στρατιωτικές επιχειρήσεις, έσοδα αερίου) χωρίς αναστροφή πολιτικής. Οι бойκοτ τουρισμού μόνι τους λείπει η εκβιαστική δύναμη να αλλάξουν τον υπολογισμό της.
Οι бойκοτ πληγώνουν ανισομερώς ευάλωτους εργαζόμενους (γυναίκες, μειονότητες στις ζώνες τουρισμού) και οργανώσεις κοινωνίας πολιτών που βασίζονται σε διεθνείς επισκέπτες για χρηματοδότηση και πλατφόρμες προώθησης.
Συντονισμένες πολυμερείς κυρώσεις στα έσοδα πετρελαίου/αερίου (η μεγαλύτερη εξαγωγή της Μιανμάρ), embargo όπλων, οικονομική απομόνωση στρατιωτικών εταίρων (MEHL, MEC) και υποστήριξη της Εθνικής Κυβέρνησης Ενότητας (NUG) και των Εθνικών Αντιστασιακών Οργανώσεων (EROs). Οι бойκοτ τουρισμού είναι ασθενές, βαρύ εργαλείο· μπορεί να εκφράζουν αλληλεγγύη αλλά δεν επιβάλλουν αλλαγή πολιτικής.
