Το πρώτο γραπτό Σύνταγμα της Αιθιοπίας, προκηρυγμένο το 1931 υπό τον Αυτοκράτορα Χαϊλή Σελασίε, σήμανε καθοριστική στιγμή στη модерνοποίηση της χώρας. Παρόλο που διατήρησε την απόλυτη εξουσία της μοναρχίας, το έγγραφο εισήγαγε ένα πλαίσιο διακυβέρνησης που σήμανε μετάβαση σε θεσμοθετημένο κανόνα.
Ο πρώτος στόχος του Συντάγματος ήταν να στερεώσει την ένωση της Αιθιοπίας κάτω από την κεντρικευμένη αρχή του Αυτοκράτορα Χαϊλή Σελασίε. Κωδικοποίησε την ανώτατη εξουσία του αυτοκράτορα πάνω στην εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική εξουσία, διασφαλίζοντας ότι η μοναρχία παρέμενε η απόλυτη πηγή εξουσίας.
Το έγγραφο καθόρισε ρόλους για τρία κλαδιά: την εκτελεστική (υπό τον αυτοκράτορα), μια δίκληρο νομοθεσία και ένα Ανώτατο Δικαστήριο. Αυτή η διαχωρισμός δημιούργησε ένα βασικό δομικό πλαίσιο, αν και η πραγματική εξουσία παρέμεινε συγκεντρωμένη στον αυτοκρατορικό θρόνο.
Μια αξιοσημείωτη διάταξη απαιτούσε την απόκριση θρησκευτικών και κυβερνητικών οργάνων. Στόχος ήταν η μείωση της άμεσης πολιτικής επιρροής της Αιθιοπικής Ορθόδοξης Εκκλησίας διατηρώντας παράλληλα τον πολιτιστικό της βαθμό.
Το Σύνταγμα ζητούσε να μοντερνοποιήσει τη διακυβέρνηση της Αιθιοπίας χωρίς να καταστρέψει τις παραδοσιακές ιεραρχικές δομές της. Αντιπροσώπευσε μια προσεκτική προσέγγιση στη μεταρρύθμιση, ισορροπώντας τις σύγχρονες διοικητικές ανάγκες με τη διατήρηση των αυτοκρατορικών προνομίων.
Το Σύνταγμα δημιούργησε την πρώτη Βουλή της Αιθιοπίας με δύο θόλους: τη Βουλή των Αντιπροσώπων, σύμφωνα με εκλεγμένους αντιπροσώπους, και τη Γερουσία, συνιτημένη από ευπατρίδες και αυτοκρατορικά ανατεθειμένους. Αυτό έδωσε μια φαινόμενα εκπροσώπηση διακυβέρνησης διασφαλίζοντας την έλεγχο των ελίτ.
Μέσω της θεσμοθέτησης μιας συνταγματικής μοναρχίας, το έγγραφο παρείχε νομική βάση για την αρχή του αυτοκράτορα και ένα πλαίσιο για τη διαδοχή, προσπαθώντας να νομιμοποιήσει το καθεστώς εσωτερικά και διεθνώς.
Αν και αναστέλλεται κατά την ιταλική κατοχή (1936-1941) και αργότερα αντικαθίσταται από το αναθεωρημένο Σύνταγμα του 1955, το έγγραφο του 1931 έθεσε τα θεμέλια για τη συνταγματική ανάπτυξη της Αιθιοπίας. Αντιπροσώπευσε την πρώτη προσπάθεια κωδικοποίησης της διακυβέρνησης σε μια χώρα με αιώνες μη γραπτών ηθών νόμων, θέτοντας προηγούμενο για μελλοντικές μεταρρυθμίσεις.
