Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αφού τα ιαπωνικά στρατεύματα κατείληξαν τη Βιρμά το 1942 και κόβοντας τον Δρόμο της Βιρμάς—την ζωτική χερσαία διαδρομή εφοδιασμού από την Ινδία στην Κίνα—οι Συμμαχικοί σφραγίστηκαν μια εναλλακτική: ένα δίκτυο από δασικά μονοπάτια και αυτοσχεδιασμένα στρώματα που ονομάζονται συλλογικά Μονοπάτι της Βιρμάς (ή Δρόμος Λέδο/Στίγουλ).
Εκκινήθηκε στα τέλη του 1942 υπό τον Γενικό Ιωσήφ «Οξυγόνο Τζο» Στίγουλ, το έργο συνδέει το Λέδο στην Ασάμ, Ινδία, με τον Δρόμο της Βιρμάς στο Μονγκ-Γιου, κοντά στα σύνορα της Κίνας. Πάνω από 1.000 μίλια δρόμου τσιπάγηκαν μέσα στα βουνά, βροχοπτωτικά δάση και ελοειδή λοιμωδείς από αμερικανικές μονάδες μηχανικών, κινεζικά στρατεύματα και δεκάδες χιλιάδες τοπικοί εργάτες.
Το μονοπάτι επέτρεψε τη ροή φορτηγών, καυσίμων, πυρομαχικών και ενοχίων δανεικών υλικών στις δυνάμεις του Τσιαν Και-σέκ, διατηρώντας την Κίνα στον πόλεμο και δεσμεύοντας εκατοντάδες χιλιάδες ιαπωνικούς στρατιώτες. Υποστήριξε επίσης την «Κούφρα» αερομεταφορά—τους κινδυνευμένους ιμαλιακούς πτήσεις από την Ινδία στην Κίνα—παρέχοντας εδαφικούς μετεωρολογικούς σταθμούς και σημεία διάσωσης.
Ιαπωνικές παρεμβολές, εκδικίες και αεροπορικές επιδρομές έκαναν τη διαδρομή επικίνδυνη. Ασθένειες, γηρίσεις και εξάντληση απήλπισαν αμέτρητες ζωές. Μετά τον πόλεμο, ο δρόμος ερείπωσε, καταποντισμένος από το δάσος. Σήμερα, τμήματα έχουν ανακαλυφθεί από ιστορικούς και πεζοπόρους περιπέτειας, υπηρετώντας ως μαρτύριο μιας από τις πιο εξαιρετικές λογιστικές επενδύσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
