Η Ιαπωνία συμπυκνώνει ~125 εκατ. ανθρώπους σε 377.975 χλμ² (145.937 τ.μ.) — 336/χλμ², 11η υψηλότερη παγκοσμίως για μεγάλες χώρες. Έξι αλληλεξαρτώμενοι παράγοντες εξηγούν αυτή την πυκνότητα:
73% της Ιαπωνίας είναι ορεινό (Ιαπωνικά Άλπη, ηφαιστειακές κορυφές). Ο πληθυσμός συγκεντρώνεται σε ακτιναίες πεδιάδες και λεκάνες ποταμών (Καντό, Κανσάι, Νόμπι Πεδιάδες) — μόλις ~27% της εκτάσεως.
Συγκρίσιμη με τη Γερμανία ή την Καλιφόρνια, αλλά με 1.5–3x τον πληθυσμό. Οι γεωγραφικοί περιορισμοί ενισχύουν την πυκνότητα.
Υγρή ρυζοκαλλιέργεια (από περιόδο Γιάγιοι, ~300 π.Χ.) απαιτεί έντονη εργασία, συνεργασία άρδευσης, και πυκνά χωριά κοντά στα χωράφια. Αυτό καθιέρωσε συγκεντρωμένα μοτίβα κατοικίας χιλιετίες πριν τη βιομηχανικοποίηση.
Το σύστημα μπακούχαν δημιούργησε πόλεις-κάστρα (τζοκαματσι) ως διοικητικά/εμπορικά κέντρα. Το 1700, η Ιαπωνία είχε ~10% αστικοποίηση — εξαιρετικά υψηλή για προ-βιομηχανική κοινωνία. Το Εντο (Τόκιο) έφτασε 1 εκατ.+ κάτοικοι το 1720.
1950s–1980s ταχύς βιομηχανισμός προκάλεσε μαζική μεταναστεία αγρότι->αστικό. Ζώνες μεταποίησης (Τόκιο–Ναγόγια–Οσάκα «Ταϊχείο Belt») απορρόφησαν εκατομμύρια. Η αστικοποίηση ανήλθε από ~37% (1950) σε >92% σήμερα.
Μείζων Τόκιο: 37+ εκατ. (μεγαλύτερη μητρόπολη κόσμου). Οσάκα–Κόμπε–Κιότο: 19εκατ. Ναγογιά: 9εκατ. Πάνω από 60% των Ιάπωνων ζουν σε τρεις μεγαλοπεριοχές. Αποπληρώνοντας αγροτικές περιοχές (κάσο) αντίθετα ξεσηκώνουν.
Από το 2010, ο πληθυσμός της Ιαπωνίας μειώνεται (χαμηλή γέννηση, ελάχιστη μετανάστευση). Η πυκνότητα παραμένει υψηλή γιατί οι άνθρωποι συγκεντρώνονται περισσότερο στις πόλεις ενώ οι αγροτικές περιοχές κενώνουν — μια «κοιλιά κενή» και όχι διασπορά.
Η πυκνότητα της Ιαπωνίας είναι προϊόν γεωλογίας, αγροτικής ιστορίας, φεουδικής αστικοποίησης και εκρηκτικής σύγχρονης ανάπτυξης — τώρα αντιμέτωπη με πρωτοφανή δημογραφική συρρίκνωση.
