Νομικά; Ναι. Πολιτικά; Σχεδόν σίγουρα όχι. Το Σύνταγμα της Αυστραλίας θέτει εξαιρετικά λίγες τυπικές προϋποθέσεις για πρωθυπουργό — απλώς μέλη της Βουλής (Κάτω ή Άνω Γερουσία) και η ικανότητα να ελέγχει την εμπιστοσύνη της Κάτω Βουλής. Ποτέ δεν αναφέρεται ποινικό ιστορικό.
Το άρθρο 64 απαιτεί τους υπουργούς να είναι (ή να γίνουν) βουλευτές. Το άρθρο 44 καταγράφει αποκλεισμούς για τη βουλή — υπηκοότητα, χρεοκοπία, δίκτυο κέρδους υπό την Κορώνα, προδοσία — αλλα δεν ποινικές καταδίκες ως τέτοιες. Μια καταδίκη ενεργοποιεί αποκλεισμό μόνο αν φέρει δυνατή ποινή ενός έτους ή περισσότερο και το άτομο εκτελεί πραγματικά αυτή την ποινή (ή αναμένει κατάδικαση). Μια παλαιά καταδίκη, εκτελεσμένη ποινή ή μη-φυλακιστική ποινή; Καμία συνταγματική απαγόρευση.
Η Αυστραλία κληρονομεί τη συνθήκη Γουέστμινστερ: ο πρωθυπουργός πρέπει να ελέγχει την εμπιστοσύνη της κάτω βουλής. Στην πράξη, αυτό σημαίνει:
Ένα "σοβαρό ποινικό μητρώο" (βία, διαφθορά, απάτη, σεξουαλικές αδικίες) θα:
Μικρές, ιστορικές ή διαγραμμένες καταδίκες μπορεί να επιβιώσουν με πλήρη διαφάνεια και αποδείξεις αποκατάστασης. Αλλά η προϋπόθεση — ένας πρωθυπουργός με σημαντικό μητρώο — παραμένει θεωρητική. Το Σύνταγμα δεν το απαγορεύει· ο εκλογικός καρπός το κάνει πραγματικά.
