Η εδαφική φθορά δεν υποβαθμίζει απλώς την γη—αλλάζει θεμελιωδώς τα υδατικά οικοσυστήματα, ενεργοποιώντας αλυσίδα αντιδράσεων περιβαλλοντικής βλάβης που εκτείνεται πολύ πέρα από τα φθειρόμενα αγροτεμάχια. Όταν η επιφανειακή γη βγαίνει ή φουσκώνει στα υδατοδρόμια, ξεκινά μια κασκαδόντα επιπτώσεων που υποβαθμίζουν την ποιότητα νερού, καταστρέφουν οικοτόπους, και επιβάλλον τεράστια οικονομικά κόστη.
Η πιο άμεση επίδραση είναι η υπερβολική αμμολίθωση. Σωματίδια εδάφους νεφέλιον το νερό, μειώνοντας τη διείσδυση φωτός και καταπνίγοντας τα βέθη ρεμάτων. Αυτό καταστρέφει τόπους αναπαραγωγής ψαριών, θάπτει κοινότητες υδατικών εντόμων, και αλλάζει τη μορφολογία καναλιού. Αμμολίθινες τράχυλοι σχηματίζονται, τα βέθη ανυψώνονται, και ο κίνδυνος πλημμύρας αυξάνεται καθώς μειώνεται η χωρητικότητα καναλιού.
Η φθειρωμένη γη μεταφέρει άζωτο και φώσφορο από λιπάσματα και φυσικές πηγές. Όταν αυτά τα θρεπτικά μπαίνουν στα υδατοδρόμια, τρέφουν την ευτροφικοποίηση—έκρηξη αλγικής ανάπτυξης που εξαντλεί οξυγόνο καθώς αποσυναρμολογείται. Τα προκύπτουσα «νεκρά ζώνες» δεν μπορούν να υποστηρίξουν το μεγαλύτερο μέρος υδατικής ζωής, δημιουργώντας βιολογικές έρημους σε ποτέ παραγωγικά νερά.
Ο συνδυασμός αμμολίθωσης, νεφελότητας, και υστέρησης οξυγόνου εκτελεί την βιοποικιλότητα. Ευαίσθητα είδη—ιδιαίτερα ντόπια ψάρια, μύδια, και αμφίβια—αφανίζονται πρώτα. Η οικολογική ισορροπή διαλύεται καθώς οι σχέσεις καταδρόμου-θύματος καταρρέουν και τα εισβάλλον είδη εκμεταλλεύονται τις αναταραχμένες συνθήκες.
Η αμμολίθωση βλάπτει υποδομές συμπεριλαμβανομένων γεφυρών, φραγμάτων, και σωλήνων, απαιτώντας ακριβή συντήρηση. Τα ταμεία χάνουν χωρητικότητα αποθήκευσης καθώς γεμίζουν με ιλύ, μειώνοντας την προμήθεια νερού για πότιση, άρδευση, και υδροηλεκτρισμό. Τα κόστη επεξεργασίας νερού κατακερματίζονται καθώς οι εταιρείες αγωνίζονται να αφαιρέσουν λεπτά αμμολίθια και συσχετισμένους ρύπους.
Η φθειρωμένη γη λειτουργεί ως φορέας πεστικιδίων, ηβιcidίων, και βιομηχανικών ρύπων δεδεμένων στα σωματίδια εδάφους. Αυτά τα χημικά εισέρχονται στα υδατικά τροφικά δίκτυα, βιοαθροίζοντας στα ψάρια και απειλώντας άγρια ζωή και ανθρώπινους καταναλωτές.
Η αποτελεσματική μείωση απαιτεί ολοκληρωμένη διατήρηση εδάφους: σκαλοπίστωση και καμπυλοαροτράριση σε κλίσεις, διατήρηση υγροτópικών ζωνών, μείωση αδιαφθόρων επιφανειών, εφαρμογή καλύψιμον φυτών, και υιοθέτηση no-till γεωργίας. Αυτές οι πρακτικές προστατεύουν τόσο την παραγωγικότητα εδάφους όσο και τα υδατικά οικοσυστήματα, αποδεικνύοντας ότι η διαχείριση γης και νερού είναι αδιάσπαστη.
