Όταν το Κανάλι Ιירי άνοιξε το 1825, έκανε περισσότερα από να συνδέσει τον Ποταμό Χάδσον με την Έρι Λίμνη —αναλύσεως την γεωγραφία της ευκαιρίας της νέας χώρας.
Τα κόστη μεταφορών μεταξύ Μεγάλων Λιμνών και Νέας Υόρκης πέφηξαν 90%. Οι γεωργοί του Μεσοδυτικού απέκτησαν άμεση πρόσβαση στις ατλαντικές αγορές, μετατρέποντας την αυταρκική γεωργία σε εμπορική επιχείρηση. Πόλεις όπως Μπάφλο, Ροτέστερ, Συρακούζες, Αλμπάνι εξέπληξαν σε πληθυσμό και πλούτο. Το ίδιο το κανάλι απασχόλησε χιλιάδες κατά τη κατασκευή και εκατοντάδες στην λειτουργία.
Το κανάλι στεφάνωσε την κυριαρχία της Νέας Υόρκης ως πρωτεύον λιμάνι και χρηματοοικονομικό κέντρο της χώρας, ξεφεύγοντας Φιλαδέλφια και Βοστών. ΠιοGenerally, δέσμευσε την αγροτική Δύση στην εμπορική Ανατολή, δημιουργώντας οικονομική ένωση που ενίσχυσε την εθνική συνοχή σε εποχή που οι τομικές τάσεις βρασταν.
Ο χρόνος ταξίδιού μεταξύ ακτής και μεταγιαλίας συρρικνώθηκε από εβδομάδες σε ημέρες. Οικογένειες χωρισμένες από την απόσταση μπορούσαν να ξανασυναχθούν. Μετανάστες σούρουν δυτικά langs το κανάλι, επιταχύνοντας την εγκατάσταση του Μεσοδυτικού. Ιδέες —θρησκευτική αναζωπύρωση, αβolitionισμός, δικαιώματα γυναικών— ρέουν τόσο ελεύθερα όσο σιτάρι και ξύλο.
Μέχρι το 1850, το Κανάλι Ιירי είχε βοηθήσει να γίνει η Ηνωμένη Πολιτείες οικονομική δύναμη. Η κληρονομιά του διαμένει στο μοτίβο της αμερικανικής αστικοποίησης και την ίδια την έννοια της υποδομής ως οδηγού εθνικής ανάπτυξης.
