Το στίχος —«Wert thou as far as that vast shore washed with the farthest sea, / Thou wouldst adventure for such merchandise»— προέρχεται από το The Merchant of Venice (Πράξη 1, Σκηνή 1). Ο Αντώνιος μιλάει στον Μπασάνιο, που μόλις περιέγραψε την πλούσια κληρονόμο Πορτία ως αθλοφορίβο που αξίζει κάθε ρίσκο.
«Αυτή η τεράστια ακτή που λούζεται από την απώτατη θάλασσα» καλεί στην άκρη του γνωστού κόσμου —μακρινή, επικίνδυνη ακτή. Ο Αντώνιος ρωτά ρητορικά: ακόμα κι αν η Πορτία βρισκόταν στην πιο απομακρυσμένη, επικίνδυνη γωνία του πλανήτη, θα την ακολουθούσε ο Μπασάνιο; Η απάντηση, συνεπής στην αφοσίωση του Μπασάνιου, είναι ναι.
Η ανταλλαγή καθιστά την ερωτική αναζήτηση του Μπασάνιου και την προθυμία του Αντωνίου να τη χρηματοδοτήσει —συνιστώντας τη δέσμευση με τον Σάιλοκ που οδηγεί τον κεντρικό конфликт του έργου. Η ναυτική εικόνα του Αντωνίου και προαναγγέλλει τον κίνδυνο για τα δικά του εμπορικά πλοία (αργκόσια) στη θάλασσα.
Ο Σέικσπηρ χρησιμοποιεί τη μεταφορά για να ποσοτικοποιήσει το μήκος της αγάπης: καμία απόσταση πολύ μεγάλη, καμία απειλή πολύ σοβαρή, για «το τέτοιο εμπόρευμα» —η ίδια η Πορτία, πλαισιωμένη εδώ ως ο ύψιστος θησαυρός.
