Τα προγράμματα εκπαίδευσης φαλαινών του SeaWorld datano από τη δεκαετία του 1960. Μέσα σε δεκαετίες, οι μέθοδοι μετατοπίστηκαν σε απάντηση στην επιστημονική κατανόηση, την δημόσια κριτική και τις εσωτερικές αλλαγές πολιτικής.
Οι αρχικές προσεγγίσεις καθρέφταν συμβατική εκπαίδευση ζώων: θετική ενίσχυση (βραβεία τροφής για επιθυμητές συμπεριφορές) και αρνητική ενίσχυση (αφαίρεση αποτρεπτικών διεγέρσεων). Φυσική διόρθωση και απομόνωση χρησιμοποιήθηκαν περιστασιακά.
Το SeaWorld εισήγαγε συσκευές ηλεκτρονικής διέγερσης που παρείχαν ήπιους ηλεκτρικούς σόκ για να προκαλέσουν πολύπλοκες συμπεριφορές. Αν και αποτελεσματικές, έλκυσαν οξεία κριτική από οπαδούς των δικαιωμάτων ζώων που αρνούσαν ότι προκαλούσαν πόνο και ψυχολογική άγχος.
Στις πρόσφατες χρόνια, το SeaWorld έχει καταργήσει σταδιακά την ηλεκτρονική διέγερση και δίνει έμφαση αποκλειστικά στην θετική ενίσχυση—βραβεύοντας τις φάλαινες με ψάρια, παιχνίδια, τακτική επαφή και κοινωνική αλληλεπίδραση. Οι συνεδρίες εκπαίδευσης πλαισιώνονται ως εμπλουτισμός και εθελοντική συμμετοχή.
Ντοκιμαντέρ όπως το Blackfish (2013) έντασαν την εξέταση. Οι κριтики υποστηρίζουν ότι η κάθειρξη οντός είναι εγγενώς στρεσful για κητά, οδηγώντας σε συντομευμένη διάρκεια ζωής, επιθετικότητα και στερεοτυπικές συμπεριφορές. Το SeaWorld υποστηρίζει ότι τα προγράμματά του είναι ανθρώπινα, επιστημονικά πολύτιμα και εμπνέουν διατήρηση.
Το SeaWorld τερμάτισε τις θεατρικές εμφανίσεις ορκάς το 2019 (San Diego) και 2020 (Orlando, San Antonio), αντικαθιστώντας τις με "εκπαιδευτικές παρουσιάσεις". Η εταιρεία έχει σταματήσει και την αναπαραγωγή ορκάς. Το μακροπρόθεσμο μέλλον των εκθέσεων κητωδών παραμένει θέμα νομικού, νομοθετικού και ηθικού διαλόγου.
