Εναντίον μιας κοινής υπόθεσης, τα μεγάλα φράγματα τοποθετούνται συνήθως σε ποταμούς με μέτριες έως χαμηλές ταχύτητες ροής, όχι σε γρήγορους, απότομους ρεύματα. Εδώ είναι το γιατί:
Οι γρήγοροι ποταμοί έχουν υψηλή ρευματική ισχύ—ερείδουν επιθετικά τα πάτωμα και τις όχθες τους. Ένα φράγμα σε τέτοιο πλαίσιο αντιμετωπίζει συνεχή διάβρωση στο θεμέλιο και την Überlauf, απειλώντας τη δομική ακεραιότητα.
Οι υψηλές ταχύτητες κάνουν την κατασκευή cofferdam, εκσκαφή θεμελίου, και βήχτευση σκυροδέματος εξαιρετικά επικίνδυνες και ακριβές. Το αργό νερό επιτρέπει ασφαλή, ακριβή εργασία.
Τα φράγματα δημιουργούν λίμνες για αποθήκευση, υδροηλεκτρισμό, ή έλεγχο πλημμυρών. Χαμηλές κλίσεις κοιλάδων (ευρείς, επίπεδες) δίνουν μεγάλους όγκους αποθήκευσης ανά μέτρο ύψους φράγματος—πολύ πιο οικονομικά από στενές, απότομες φαράγγες όπου τρέχουν γρήγοροι ποταμοί.
Οι γρήγοροι ποταμοί μεταφέρουν βαρύ ιλύο φορτίο. Λίμνες σε τέτοιους ποταμούς πηλώνουν γρήγορα, χάνοντας χωρητικότητα και απαιτώντας ακριβή εκβύθιση.
Run-of-river υδροηλεκτρικά έργα και μικρές φράγματα διακίνησης χτίζονται μερικές φορές σε απότομους τόπους, αλλά έχουν ελάχιστη αποθήκευση και διαφορετικά κριτήρια σχεδιασμού.
Συνοψίζοντας, οι μηχανικοί ζητούν την «Goldilocks» ζώνη: αρκετή ροή για ισχύ/απόδοση, αλλά αρκετά ήπια κλίση για σταθερή, οικονομική δομή.
