Όταν ένας ποταμός ανεβαίνει πέρα από τις όχθες του, το νερό δεν εξαφανίζεται — εξαπλώνεται στο πλαισιματικό λειμώνα, την χαμηλή γη που συνορεύει με το κανάλι και που έχει εξελιχθεί να δεχθεί περιοδική υδρόλιψη. Αυτό δεν είναι ελαττωμα σχεδίασης· είναι χαρακτηριστικό.
Κατά χιλιετίες, οι ποταμοί ελικοειδώς κινούνται, αποθέτουν ισόλιθο κατά τις πλημμυρίες, και χτίζουν επίπεδα, λιπό τέρρασες. Αυτά τα αλлюβια πεδιάδα είναι ουσιαστικά το ιστορικό ιχνος του ποταμού — η ζώνη που έχει καταλάβει και θα καταλάβει ξανά.
Αγαπούμε τα πλαισιματικά λειμώνες — επίπεδα, λιπά, κοντά στο νερό. Πόλεις, γεωργίες, και υποδομές τους σφίγγουν. Μετά φτιάχνουμε φράγματα για να «προστατεύσουμε» την ανάπτυξη, αποσυνδέοντας τον ποταμό από το πλαισιματικό του λειμώνα. Αυτό ανεβάζει τις κορυφαίες πλημμυρες κατωρεύς, αποδεινώει οικοσυστήματα, και δημιουργляет καταστροφικό ρίσκο όταν τα φράγματα αποτυγχάνουν (βλέπε: Νέα Ορλέάνη, 2005).
Ολλανδία, Γερμανία, και ΗΠΑ πλέον εφαρμόζουν αποκατάσταση πλαισιματικών λειμόνων: απομάκρυνση φραγμάτων, απομάκρυνση πλημμυροδύναμων δομών, ανασύνδεση πλευρικών καναλιών. Το Ολλανδικό πρόγραμμα «Room for the River» μείωσε τον κίνδυνο πλημμύρας για 4 εκατ. ανθρώπους δίνοντας στους ποταμούς χώρο.
Ένα πλαισιματικό λειμώνα δεν είναι «ξοδεμένο έδαφος» — είναι η βαλβίδα ασφαλείας του ποταμού. Αγνοούμε τη λειτουργία του με δικό μας κίνδυνο.