Η υδρολογία της Χαβάϊ αatheτεί τις ηπειρωτικές προσδοκίες. Το πιο απομονωμένο αρχιπέλαγος της Γης έχει μηδέν φυσικές λίμνες — μηδέν. Οι ποταμοί της είναι βραχύς, κατακόρυφοι, και ελαφριά, κατακερματίζοντας από ηφαιστειακές κορυφές στη θάλασσα σε μίλια, όχι εκατοντάδες μίλια. Ωστόσο, αυτά τα νερά είναι η αίμα ζωής των οικοσυστημάτων, της γεωργίας, και των κοινοτήτων των νησιών.
Τα νησιά της Χαβάϊ είναι νέοι ηφαιστειακές κούκλες (0,4–5 εκατ. χρόνια) χτισμένοι από διαφραγματικό βασάλτη. Οι βροχοπτώσεις — μεταξύ των ψηλότερων της Γης (Μτ. Γουαϊαλέαλε: ~460 ίντσα/έτος) — διείσδυουν γρήγορα μέσω του βραχοειδούς λάβας σε βασικές υδροφόρες στρώσεις (φρέατα γλυκύ νερό που πλωτουν στο αλατόνερο) αντί να συγκεντρώνονται σε επιφανειακές κοιλότητες. Γλακιαλής ραffineria (που δημιουργεί τις περισσότερες μεσογειακές λίμνες) δεν συνέβη ποτέ εδώ.
Αυτά που βλέπετε στα χάρτες ως «λίμνες» είναι σχεδόν αποκλειστικά γεωργικά ταμιευτήρια χτισμένα κατά την εποχή των φυτειών (τέλη 1800s–μέση 1900s):
Αυτά υποστηρίζουν περιορισμένη αναψυχή (μερικά επιτρέπουν αλιεία, καγιάκ) αλλά είναι κυρίως υποδομή προμήθειας νερού.
~376 μόνιμα ρεύματα, τα περισσότερα <20 μίλια μήκος. Κύρια χαρακτηριστικά:
| Χρήση | Λεπτομέρειες |
|---|---|
| Δημοτική/γεωργική προμήθεια | Ανακατευθύνσεις ρεύματος τρέφουν συστήματα άρδευσης και δημαρχιακά τμήματα νερού· αντιφατικά λόγω αναγκών εσωτερικής ροής |
| Υδροηλεκτρική | Μικρή κλίμακα (π.χ., Ποταμός Γουαϊλούκου, Γουαϊνιάχα Καουάι); περιορισμένη από ελαφριά ροή |
| Αναψυχή | Λουτρά ρέματος, πεζοπορίες καταρράκτων, καγιάκ (κυρίως κάτω ρευστοί), πολιτιστικές πρακτικές |
| Αλιεία | Σχεδόν για εισαγόμενα είδη (τρούτες σε Κόκεε, μπάρμπες σε ταμιευτήρια); ενδημική ρευστή πανίδα προστατευμένη |
| Πολιτιστική | Λο'ι κάλο (ταρου ποτάμια) εξαρτώνται από ανακατευθύνσεις ρεύματος· παραδοσιακή υδατοκαλλιέργεια (λοκο ι'α) στις εκβολές ρεύματος |
Η Χαβάϊ δεν έχει λίμνες στο ηπειρωτικό έννοια, αλλά τα ρεύματά της και οι υδροφόρες στρώσεις είναι εξαιρετικά παραγωγικά — και αμφισβητούμενα. Η διαχείριση τους απαιτεί ισορροπία κανάβαι (παραδοσιακό νόμο), σύγχρονο ρυθμιστικό πλαίσιο, και την πραγματικότητα ότι στα ηφαιστειακά νησιά, το νερό δεν είναι δεδομένο — είναι δώρο από το δάσος.
