Στην κολονιακή Αμερική, οι ποταμοί δεν ήταν απλώς διέξοδοι μεταφοράς – ήταν η κυριότερη πηγή ενέργειας για την πρώιμη βιομηχανία. Οι αποίκιοι φράγμισαν και έκλεισαν ρυάκια με κορμούς, πέτρες και χωματικά φράγματα κυρίως για να δημιουργήσουν υδατοφυλάκια μύλων που κινούσαν νερορόδες για αλέθριψη σιτηρών.
Ένας αλέθριψης μύλος ήταν συχνά η πρώτη εμπορική δομή σε μια νέα οικιστική. Χωρίς αυτόν, οι αποίκιοι έπρεπε να μεταφέρουν σιτάρι δεκάδες μίλια στον πλησιέστερο μύλο ή να αλέθριψουν με το χέρι – αργή, εξαντλητική δουλειά. Ένα φράγμα δημιούργησε μια αξιοπιστη κεφαλή νερού (κατακόρυφη πτώση) για να περιστρέψει ένα νερότροχο, που κίνησε μυλικούς λίθους που μετατρέψαν καλαμπόκι, σιτάρι και ρίγανη σε αλεύρι και αλεύρι – το διατροφικό στήριγμα των κολονιών.
Η ίδια η υποδομή σύντομα κίνησε:
Η στρατιωτική χρήση φραγμάτων – ρήξη τους για να πλημμυρίσουν εχθρικές θέσεις ή απόκλειση σημείων διαβάσεως – συνέβη κατά συγκρούσεις όπως ο Πόλεμος του Βασιλιά Φίλιπ (1675–1678) και οι Γαλλικοί και Ινδικοί Πόλεμοι. Αλλά αυτό ήταν δευτερεύον και καταστατικό. Ο κατακρατέρας κινητήρας ήταν οικονομικός: παραγωγή τροφίμων και επεξεργασία υλικών.
Αυτά τα χιλιάδες μικρά φράγματα διέσπασαν υδρολεκάνες, εμπόδισαν αναδρομικές ποικιλίες ψαριών (σαλμός, σαμπάν, αλεύρι), και απέκλεισαν ιλύος. Πολλά υπολείμματα παραμένουν σήμερα ως «κληρονομικά ιλύος» καταθέσεις και εμπόδια στην αποκατάσταση ποταμών – ένα αποικιακό αποτύπωμα που ακόμα σχήματα τη σύγχρονη οικολογία.
Έτσι, αν και η εικόνα των αποίκιων που φράγμισαν ποταμούς για πόλεμο κάνει δραματικό αφηγηματικό, η καθημερινή πραγματικότητα ήταν απλούστερη και πιο βαθιά: φράγμισαν ποταμούς για να φάν, να χτίσουν και να ντυθούν.
