«**Συρμολογούμενη θάλασσα**» είναι φράση από το **Samuel Taylor Coleridge, *The Rime of the Ancient Mariner* (Μέρος IV)**, όχι ωκεανογραφικός όρος.
Battening upon my swarming sea of thoughts;
For the which, alas! no soul gives aught,
For I laid it not to live or dream in my sweet soul!
Ο Ναύτης, καταραμένος και μόνος, περιγράφει το **νού του ως θάλασσα γεμάτη («συρμολογούμενη») σκέψεις**—έννοια, αναμνήσεις, οράματα—που τον πλησιάζουν ασταμάτητα σαν θαλάσσια ζωή σε πλούσια νερά.
Αποδεικνύει την Ρομαντική **ψυχολογική προβολή στη φύση**. Η εξωτερική θάλασσα (που νωρίτερα καταράθηκε) γίνεται εσωτερική. Η «αλλαγή θάλασσας» (άσμα Αρίελ, *Tempest*) μεταμορφώνει τα οστά του σε κοралλοφύτα, τα μάτια σε μαργαριτάρια—οι σκέψεις του είναι η νέα θαλάσσια ζωή.
Είναι ποίηση, όχι θαλάσσια βιολογία—ζωντανή εικόνα ενός κατεχόμενου νου.