Διά τους αιώνες, οι χωρὶς θάλασσα πολιτείες-πόλεις αντιμετώπισαν μια θεμελιωδική γεωγραφική πρόκληση: την πρόσβαση στα ναυτικά δίκτυα εμπορίας χωρίς ακτή. Η οικονομική τους επιβίωση εξαρτανόταν συχνά από εξυπνές λύσεις για να συνδεθούν με τη θάλασσα.
Πολλές ευνοημένες εσωτερικές πόλεις—όπως η Βενετία (μέσω του ποταμού Πο), η Νυρνβέργη (Πέγκνιτς/Ρέγκνιτς/Μάιν/Ράιν), και η Αυγσβούργη (Λέκ/Δούναβη)—εκμεταλλεύθηκαν πλοήσιμους ποταμούς που έρευαν στη θάλασσα. Οι έμποροι μεταφέρασαν εμπορεύματα σε ρηχή πλοία σε λιμενικά κέντρα, όπου τα φορτία μεταβιβάζονταν σε ωκεανοπλοΐμα πλοία. Οι Ράιν, Δούναβη, Έλμπε, και Βίστουλα γίναν αρτηριακές δέσμες που έδεσμευαν την Κεντρική Ευρώπη με τη Βόρεια και τη Βαλτική Θάλασσα.
Όπου οι ποταμοί απέτυχαν, οι πολιτισμοί σκάψανε κανάλια. Το Canal du Midi (1681) συνδέει τη Τουλούζη με τη Μεσόγειο μέσω της Γαρώνης. Στη Γερμανία, το Ludwig Canal (1846) συνδέει τις λεκάνες του Μάιν και της Δούναβης. Το Μέγα Κανάλι της Κίνας, που ξεκίνησε τον 5ο αιώνα π.Χ., τελικά ενώσε τους ποταμούς Χουάγχε και Γιάντζι, ενσωματώνοντας τις βόρειες και νότιες οικονομίες. Αυτά τα θαύματα απαιτούσαν τεράστια εργατικό δυναμικό, τεχνολογία φρεζιών και διαχείριση νερού—χαρακτηριστικά της κρατικής ικανότητας.
Όταν η θάλασσα απουσίαζε, τα αγαθα κινούνταν με ζώα φόρτωσης, άμαξες ή ανθρώπινους φορευτές πέρα από ορεινές διέλευσης και ερημικές διαδρομές. Οι καραβάνες του Σηρικού Δρόμου, το δróμιο σύστημα των Ιγκα με τους δρομείς chasqui, και οι διαδρομές μεταφοράς των βορειοαμερικανών εμπόρων γούνων αποτελούν παραδείγματα αυτής της απαιτητικής μεθόδου. Τα κόστη ήταν υψηλά, περιορίζοντας το εμπόριο σε υψηλής αξίας, χαμηλού όγκου πολυτελή: μπαχαρικά, σηρικά, πολύτιμα μέταλλα.
Η πρόσβαση στη θάλασσα μετέτρεψε τις εσωτερικές πολιτείες. Οι πόλεις της Ανσεατικής Συμμαχίας, αν και ακτοπλοϊκές, κυρίαζαν το βαλτικό εμπόριο μέσω ποταμιακών συνδέσεων. Η Μιλάν και η Φλωρεντία χρηματοδότησαν τη μεσογειακή εμπορία μέσω ποταμιακών και επιγειών συνδέσεων. Η πρόσβαση στις ναυτικές αγορές επέτρεψε την εξειδίκευση, την συσσώρευση πλούτου και την ανάδειξη τραπεζικών δυναστειών όπως οι Φούγκερς και Μετίσι—αποδεικνύοντας ότι η γεωγραφία δεν είναι μοίρα όταν η καινοτομία παρέμβαινει.
