Το 1961, πολιτικοί ενεργοί γνωστοί ως Freedom Riders ανήλθαν σε διακρατιστικά λεωφορεία προς τον Βαθύ Νότο για να προκαλέσουν την μη εφαρμογή απόφάσεων του Ανώτατου Δικαστηρίου που απαγόρευαν την απορύθυνση στα διακρατιστικά ταξιδιωτικά υποδομές — σταθμοί, τουαλέτες, και κρετοπεία.
Οργανωμένο από CORE (Congress of Racial Equality) και αργότερα ενισχυμένο από SNCC (Student Nonviolent Coordinating Committee), οι επιβάτες — Μαύροι και Λευκοί μαζί — αντιμετώπισαν βίαιη βία, πυρκαγιές, και μαζικές συλλήψεις, ιδίως στην Αλάμπαμα και Μισισιπί. Ο θάρρος τους έτρεξε εθνική και διεθνή προσοχή, πιέζοντας τη διοίκηση Kennedy να εφαρμόσει αυστηρότερα τους νόμους απορύθυνσης.
Οι Freedom Rides έγιναν καθοριστικός καταλύτης στην Κίνηση Δικαιωμάτων, αποδεικνύοντας τη δύναμη της μη βίαιας άμεσης δράσης να αντιμετωπίσει συστημική αδικία.
