Τα αντικείμενα δεν "έχουν" χρώμα. Έχουν επιφανειακές ιδιότητες που αντανακλούν συγκεκριμένα μήκη κύματος φωτός. Το χρώμα είναι η ερμηνεία του εγκεφάλου για αυτά τα μήκη κύματος. Εδώ είναι πώς το μπλε, το πράσινο και το κίτρινο προκύπτουν από τη φυσική και τη βιολογία.
Το ορατό φως εκτείνεται περίπου 380–750 νανομέτρα (nm). Μέσα σε αυτό το συνεχές:
Όταν το λευκό φως (περιέχει όλα τα μήκη κύματος) frappe ένα αντικείμενο, η επιφάνεια απορροφά μερικά μήκη κύματα και αντανακλά άλλα. Ένα φύλλο αντανακλά πράσινα μήκη κύματα· ένα λεμόνι αντανακλά κίτρινα· μια μπλε μουρμούρα αντανακλά μπλε. Το αντανακλωμένο φως εισέρχεται στο μάτι.
Εδώ είναι το γιατί το χρώμα είναι αισθητικό, όχι καθαρά φυσικό. Το ίδιο μήκος κύματος μπορεί να φαίνεται διαφορετικό σε διαφορετικά πλαίσια (χρωματική σταθερότητα, ταυτόχρονο αντίθεση). Και κάποια χρώματα που βλέπουμε—όπως η ματζέντα—δεν αντιστοιχούν σε κανένα μοναδικό μήκος κύματος.
Μπλε, πράσινο και κίτρινο σχηματίζουν κλασική τριαδική αρμονία στον χρωματικό κύκλο—ισαπόστατα, υψηλή αντίθεση, οπτικά δυναμικά. Οι καλλιτέχνες τα χρησιμοποιούν για:
Η κατανόηση των αισθητικών τους μηχανισμών βοηθά τους δημιουργούς να τα χρησιμοποιούν προθέσμια—όχι απλώς ως ετικέτες, αλλά ως φυσιολογικούς εκκινητές.
