Η Πρόταση 13 (1978) ορίζει φόρο ακινήτων στο 1% της αξιολογημένης αξίας (δεσμευμένη στην αγορά) με μέγιστη ετήσια αύξηση 2%. Είναι πολιτικά εδραιωμένη αλλά αντιμετωπίζει πίεση μεταρρύθμισης. Προτεινόμενες στρατηγικές:
Φορολόγηση εμπορικών/βιομηχανικών ακινήτων στην τρέχουσα αγοραία αξία (επαναξιολόγηση τακτικά), διατήρηση προστασίας κατοικιακών υπό Πρόταση 13. Η Πρόταση 15 (2020) προσπάθησε αυτό· απέτυχε 52–48%. Θα επανέλθει πιθανώς.
Υψηλότερα περιθώρια στοιχεών σε ακίνητα υψηλής αξίας (π.χ. >5 εκ. $). Διατηρεί προστασία για μεσοκατακλάστες οικογένειες. Απαιτεί συνταγματική τροποποίηση (2/3 βουλή + ψήφος λαού).
Αντικατάσταση του ορίου 2% με CPI ή τοπικό HPI. Σταδιακή αύξηση· αποφυγή σοκ. Πολύπλοκη διαχείριση.
Επιτρέπει σε πόλεις/περιφέρειες να επιβάλουν πρόσθετους φόρους τέμαχων (2/3 ψήφο) για συγκεκριμένες υπηρεσίες (σχολεία, πυροσβεστικές, μεταφορές) – ήδη συχνό (Mello-Roos, δάνεια σχολείων). Οχι ακριβώς μεταρρύθμιση Πρότασης 13, αλλά παράκαμψη.
Αρπαγή μελλοντικής αύξησης φόρου σε καθορισμένες ζώνες για υποδομή. Δεν αλλάζει τη βάση της Πρότασης 13.
Πρακτική ψηφοφορία για κατάργηση Πρότασης 13 ολόκληρης. Πολιτικά σχεδόν αδύνατο – οπposición ιδιοκτητών οξυδερκής· απαιτείται τεράστιο συμμαχικό μεταποιητικό.
Αποδείξεις: παραβιάζει την ισημερινή προστασία (διαφορική μεταχείριση όμοιων ακινήτων), υποερρεί τη χρηματοδότηση σχολείων (Serrano v. Priest). Δικαστήρια έχουν επανειλημμένα υποστηρίξει την Πρόταση 13 (Amador Valley v. State Bd. of Equalization, 1978).
Πολιτική Πραγματικότητα: Οποιαδήποτε αλλαγή χρειάζεται 2/3 βουλή + πλειοψηφία (ή πρωτοβουλία + πλειοψηφία). Ιδιοκτήτες (65%+ των ψήφων) την υπερασπίζονται. Ο διαχωρισμός κλάδου παραμένει η πιο εφικτή πορεία.