Υπάρχουν μέσα δημόσιων μεταφορών σχεδόν σε κάθε χώρα του κόσμου, και σχεδόν όλοι θα τα χρησιμοποιήσουν κάποια στιγμή στη ζωή τους. Πολλοί εξαρτώνται από τις δημόσιες μεταφορές για να πάνε και να έρθουν από τη δουλειά, ενώ για άλλους είναι ένας τρόπος ζωής.
Οι δημόσιες μεταφορές σχεδιάζονται για να μεταφέρουν μέλη του κοινού από ένα σημείο σε ένα άλλο, χωρίς να υπάρχει ανάγκη κάθε άτομο να ιδιοκτήτει ένα δικό του μέσο μεταφοράς. Η ιδιοκτησία ανατίθεται σε μια εταιρεία που ιδιοκτέτει ένα στόλο οχημάτων που μοιράζονται συνεχώς από το κοινό.
Υπάρχουν πολλοί τύποι δημόσιων μεταφορών, συμπεριλαμβανομένων σιδηροδρόμων και τρένων επιβατών, συστημάτων μετρό, λεωφορείων, πλοίων, συστημάτων ταχύτατης μεταφοράς και ταξί.
Οι δημόσιες μεταφορές είτε μισθώνονται ανά λογαριασμό από ιδιωτικούς χειριστές, όπως τα ταξί, είτε είναι μέρος ενός μεγαλύτερου, βασισμένου σε χρέωση συστήματος που τρέχει από μεγαλύτερους οργανισμούς όπως αεροπορικές εταιρείες και τρένα μεταβατικών.
Πολλά συστήματα δημόσιων μεταφορών σχεδιάζονται για να μεταφέρουν πολλούς ανθρώπους ταυτόχρονα, ενώ υπάρχουν λίγα, όπως τα ταξί, που μεταφέρουν μόνο λίγους ανθρώπους κάθε φορά.
Τα συστήματα είναι βασισμένα σε χρέωση. Οι επιβάτες μπορούν να πληρώσουν χρέωση για ένα μεμονωμένο ταξίδι ή να αγοράσουν ειδικά ημερήσια, εβδομαδιαία ή μηνιαία διαβατήρια για πολλαπλές χρήσεις. Κάποια συστήματα δημόσιων μεταφορών, όπως το Λονδινέζικο Υπόγειο, έχουν τεχνολογία όπου μπορείτε να περάσετε μια επαναγεμίζουσα κάρτα μέσω ενός αναγνώστη και να αφαιρεθεί η χρέωση από έναν λογαριασμό.
Οι δημόσιες μεταφορές υπάρχουν σχεδόν όσο ο ίδιος ο άνθρωπος. Αναφέρονται ακόμα στην ελληνική μυθολογία, όταν ο Χάρων χρεώνει επιβάτες για να τους μεταφέρει πέρα από τον Ποταμό Στύγα.
Οι σιδηρόδρομοι επίσης πάνε πίσω στην αρχαία Ελλάδα, με την ανακάλυψη της 4μίλιας διαδρομής Diolkos, ενός γλυφωμένου λιθostroτου μονοπατιού κατά μήκος του οποίο σκλάβοι ωθούσαν βαγόνια φορτίου. Ξύλινες ράγδες χρησιμοποίηθηκαν πρώτη φορά στα Μεσαιωνικά χρόνια, και αντικαταστάθηκαν από σιδηρικές ράγδες μόνο στα τέλη του 1700.
Μερικοί ιστορικοί τύποι δημόσιων μεταφορών περιλαμβάνουν το σταθμευμένο αμαξί, το τrolleys και ακόμα γονδόλες στη Βενετία.
Το Λονδινέζικο Υπόγειο άρχισε λειτουργία το 1863, το ίδιο χρόνο με τις πρώτες λειτουργίες σιδηροδρόμου του μετρό της Νέας Υόρκης. Η πρώτη δημόσια αεροπορική εταιρεία ήταν γερμανική, η DELAG, η οποία ξεκίνησε το 1909 και χρησιμοποίησε τζεπελίν.
Υπάρχει ένας τύπος δημόσιων μεταφορών για σχεδόν κάθε τρόπο ταξιδιού. Η ηπειρωτική μετακίνηση έχει σιδηρόδρομους, τρένα μεταβατικών και επιβατών, συστήματα μετρό, λεωφορεία, ταξί, τrolleys και συστήματα ταχύτατης μεταφοράς, τα οποία είναι τρένα βασισμένα στην ηλεκτριότητα με μικρότερα, ελαφρύτερα βαγόνια από ένα τρένο. Η υδατική μετακίνηση έχει κρουαζιέρας, πλοία επιβατών, πλοία-αποβατικά και πλοία-αποβατικά για πεζούς, επίσης λεγόμενα water buses. Η αεροπορική μετακίνηση έχει δημόσιες αεροπορικές εταιρείες που παρέχουν υπηρεσίες από φορτηγά και πλοία επιβατών μέχρι τζετ.
Οι δημόσιες μεταφορές σχεδιάστηκαν για έναν αριθμό λόγων, οι οποίοι είναι جميع σχεδιασμένοι για να κάνουν την καθημερινή μετακίνηση ευκολότερη και πιο αποδοτική.
Για παράδειγμα, 5 λεωφορεία που μεταφέρουν 50 άτομα καθένα κάνουν τις οδούς πολύ λιγότερο συμφυμισμένες από ότι αν κάθε ένα από αυτά τα 50 άτομα πήγαινε με το δικό του αυτοκίνητο στη δουλειά. Η ιδέα είναι ότι οι δημόσιες μεταφορές είναι πολύ πιο αξιόπιστες· τρέχουν σε ένα χρονοδιάγραμμα, και αυτοί που τις χρησιμοποιούν ξέρουν πότε θα φτάσουν εκεί που πρέπει να φτάσουν χωρίς να προσπαθούν να σχεδιάσουν τον χρόνο που θα κολλήσουν στην κυκλοφορία.
Οι δημόσιες μεταφορές έχουν πολλούς υποστηρικτές λόγω του μειωμένου αντίκτυπου στο περιβάλλον. Έχει αποδειχθεί ότι η συχνή χρήση δημόσιων μεταφορών βελτιώνει την ποιότητα του αέρα και μειώνει τις εκπομπές.
Επιτρέπει επίσης έναν τρόπο μεταφοράς για εκείνους που δεν μπορούν να επιτρέψουν ένα ιδιωτικό όχημα. Κόστη συντήρησης, τιμή αγοράς και τιμή βενζίνης αντικαθίστανται από την τιμή ενός εισιτηρίου, κάνοντας τα ταξίδια πιο προσβάσιμα σε ευρύτερο εύρος ανθρώπων.
