Οι άνθρωποι μπορεί να κοιτάξουν στην δημόσια μεταφορά ως πιο οικονομική εναλλακτική σε εποχές υψηλών τιμών βενζίνης. Οι περισσότερες μεγάλες πόλεις έχουν κάποια μορφή δημόσιας μεταφοράς, συμπεριλαμβανομένων λεωφορείων, τρενών, μετρό και καρτελών. Μεγαλύτερες μητροπολιτικές περιοχές και πολιθείς έχουν επίσης επιλογές δημόσιας μεταφοράς, συχνά σε μορφή τρενών και μετρό. Σύμφωνα με την American Public Transportation Association το 2011, ένα άτομο μπορεί να εξοικονομήσει $9.000 έως $14.000 το χρόνο σε μεγάλες αμερικανικές πόλεις χρησιμοποιώντας δημόσια μεταφορά αντί να κατέχει αυτοκίνητο.
Η πιο προφανής εξοικονόμηση κόστους από τη δημόσια μεταφορά προέρχεται από χρήματα που εξοικονομούνται στα κόστη καυσίμου. Καθώς το καύσιμο γίνεται ακριβότερο, αυτή η εξοικονόμηση αυξάνεται. Ανάλογα με το πόσο xa πρέπει να οδηγήσει κανείς για τη δουλειά, το τρέχον κόστος καυσίμου και η κατανάλωση καυσίμου ενός οχήματος, η εξοικονόμηση καυσίμου μπορεί να يصل σε εκατοντάδες έως χιλιάδες δολάρια το χρόνο. Πέρα από τη βενζίνη, υπάρχουν πολλοί άλλοι επιπλέον κόστος που σχετίζονται με ένα αυτοκίνητο, συμπεριλαμβανομένων μέσων όρων περισσότερων από $100 κάθε μήνα για ασφάλιση αυτοκινήτου, προγραμματισμένη συντήρηση, τέλη στάθμευσης, διόδια και thậm chí το κόστος του ίδιου του αυτοκινήτου.
Επιπλέον στο πραγματικό νομισματικό κόστος οδήγησης οχήματος, η επίδραση στο περιβάλλον μπορεί να ληφθεί υπόψη. Αν και ένα μόνο αυτοκίνητο χρησιμοποιεί λιγότερο καύσιμο από ένα λεωφορείο, για παράδειγμα, μπορεί να μεταφέρει μόνο τέσσερις ή πέντε άτομα. Ένα λεωφορείο μπορεί να μεταφέρει δέκαδες τη φορά, μειώνοντας τις συνολικές εκπομπές άνθρακα των οχημάτων που εμπλέκονται. Σύμφωνα με την American Public Transportation Association, ένας μέσος άτομος μπορεί να μειώσει τις προσωπικές εκπομπές άνθρακα κατά 4.800 λίβρες διοξειδίου του άνθρακα το χρόνο.
Η βολικότητα, η άνεση, η ιδιωτικότητα και η απλότητα είναι όλα κόστη ευκαιρίας που σχετίζονται με τα ταξίδια. Τα λεωφορεία και τα τρένα μπορεί να είναι λιγότερο ακριβά και λιγότερο βλαβερά για το περιβάλλον, αλλά οι ταξιδιώτες που χρησιμοποιούν δημόσια μεταφορά θυσιάζουν την άνεση ενός αυτοκινήτου, συμπεριλαμβανομένου του ελέγχου κλίματος στον πίνακα. Επιπλέον, οι άνθρωποι εκτιμούν την ιδιωτικότητα, η οποία δεν είναι διαθέσιμη σε ένα πολυσύχναστο λεωφορείο. Η οδήγηση αντί για δημόσια μεταφορά προσφέρει περισσότερη ελαστικότητα και έλεγχο από τον οδηγό.
Οι χρήστες δημόσιας μεταφοράς εξαρτώνται από χρονοδιαγράμματα και στάσεις λεωφορείων και τρενών. Αυτοί οι μετεκτιστές δεν έχουν τη δυνατότητα να οδηγήσουν όπου και όταν θέλουν, όπως να κάνουν μια στάση στην επιστροφή από τη δουλειά ή να φύγουν νωρίτερα. Επίσης, αν οι σταθμοί τρενών ή στάσεις λεωφορείων δεν είναι κοντά στη δουλειά, οι επιβάτες πρέπει να βρουν επιπλέον μεταφορά ή να περπατήσουν σημαντικές αποστάσεις. Επειδή τα ταξίδια είναι λιγότερο ακριβά σε χαμηλότερες ταχύτητες, η δημόσια μεταφορά κινείται πιο αργά από έναν μόνο οδηγό ανεπηρήτη από κίνηση. Πολλοί ταξιδιώτες προτιμούν να οδηγούν αντί να χρησιμοποιούν μέσα δημόσιας μεταφοράς επειδή αυτοί οι ταξιδιώτες μπορούν να φτάσουν στον προορισμό γρηγορότερα. Τα επίπεδα χρεώσεων penalize ταξιδιώτες με μικρότερες μετακινήσεις, και μερικές φορές μεγάλες μετακινήσεις μέσω ζωνών βαρύς κίνησης είναι τα κύρια πλεονεκτήματα για δημόσια μεταφορά, αντί για μικρές μετακινήσεις σε εύκολα προσβάσιμες τοποθεσίες.
Υπάρχουν κρυφά κόστη στη δημόσια μεταφορά που δεν σημειώνονται πάντα στην ανάλυση κόστους. Αυτά περιλαμβάνουν επιδόματα για τα συστήματα και άλλα μέσα κυβερνητικών κεφαλαίων. Επειδή η δημόσια μεταφορά είναι οριζόντια δημόσια υπηρεσία, τα συστήματα χρηματοδοτούνται από αστικούς, δημοτικούς και μερικές φορές πολιτειακούς και νομαρχιακούς προϋπολογισμούς. Τα χρήματα για αυτό προέρχονται από φόρους που επιβάλλονται στο κοινό. Τα πραγματικά επιδόματα ποικίλλουν ανά τοποθεσία, αλλά τα κυβερνητικά κεφάλαια μπορούν να πληρώσουν περισσότερες από 50 cents για κάθε passenger mile, πέρα από το κόστος out-of-pocket user fees.
