Ο Πύργος Eiffel (1887–1889) ήταν βιτρίνα της τεχνολογίας βιομηχανίας أواخر 19ου αιώνα. Η ομάδα του Gustave Eiffel αναθέτει τέχνη εργαλεία για να σηκώσει 18.038 σιδηρά κομμάτια (2,5 εκατ. μώλυβδοι) σε 2 χρόνια, 2 μήνες, 5 ημέρες.
Τέσσερις ατμός-γέρανοι (στα πόδια του πύργου καθώς ανεβαίναν) σηκώναν τα μπαλκονιά. Ατμός-αργανοί έτρεχαν υλικά πάνω σε κλιμακωτά rails. Ο ατμός κινούσε και το εργοστάσιο construction site (τρύπες, ριβετέρ).
Λαμπτήρες τόξου (3.000 κανδέλας κάθε ένας) φώτιζαν την τοποθεσία για βάρδιες 24/7 — κρίσιμο για την προθεσμία της Έκθεσης 1889. Τροφοδοτούμενο από τόπιους ατμούς γεννήτριες.
Δικτύο τεσσάρων γραμμών συνδέωνε γραφείο construction site, camp στο έδαφος, και επίπεδα πύργου — συντονισμός άρσεων, ομάδες ριβετέρ, ασφάλεια.
Émile Zola, Louis-Émile Durandelle, και άλλοι καταγράφουν την πρόοδο — δημιουργώντας το πρώτο σημαντικό φωτογραφικό αρχείο ενός μεγάλου έργου κατασκευής.
Ο Πύργος Eiffel ήταν το πρώτο «ψηφιακό» έργο κατασκευής στον κόσμο — κάθε κομμάτι σχεδιάστηκε, κατασκευάστηκε, παρακολουθήθηκε, και συναρμολογήθηκε με βιομηχανική ακρίβεια.