Είναι Όλες Οι Γραμμές Του Λονδινού Μετρό Ηλεκτροκινούμενες; Ναι—Από 1940

Κάθε γραμμή στο δίκτυο του Λονδινού Μετρό είναι ηλεκτροκινούμενη. Δεν υπάρχουν ντίζελ, ατμός, ή μόνο μπαταρίες επιβατικά υπηρεσίες στο Tube.

Χρονολόγιο

• 1890: Πρώτος ηλεκτρικός υπογείος σιδηρόδρομος ανοίγει—City & South London Railway (πλέον Northern Line κλαδί Bank), Στοκγουέλ έως Κинг Γουίλιαμ Στρίτ.
• 1900s–1930s: Βαθιά γραμμές σωλήνα (Central, Piccadilly, Bakerloo, κ.λπ.) χτισμένες ηλεκτρικές από την πρώτη μέρα.
• 1933: Ιδρύεται London Passenger Transport Board; ηλεκτροφωτισμός υπολοίπων επιφανειακών γραμμών (District, Metropolitan, Circle, Hammersmith & City) επιταχύνεται.
• 1940: Τελευταία ατμοκίνητη επιβατική υπηρεσία στο Μετρό τελειώνει (Metropolitan Line πέρα από Ρικμανσγουόρθ). Πλήρης ηλεκτροφωτισμός επιτυγχάνεται.

Τρέχοντα Συστήματα

• Τετρα-ράγια DC (630 V): Μοναδικό στο LU. Τρίτη ράγα επάνω-επαφής (+420 V) + τετάρτη ράγα (-210 V) για ρεύμα επιστροφής (μειώνει παράμορφη φθορά). Χρησιμοποιείται σε όλες τις βαθιές σωληνωμένες και επιφανειακές γραμμές.
• Αέριος AC (25 kV): Μόνο στα λίγα τμήματα Network Rail που μοιράζονται με κανονικά τρένα (π.χ., μέρη Metropolitan Line βόρεια του Χάροου, District Line έως Άπμινστερ).

Άρα ναι—κάθε τρένο Tube στο οποίο ανεβαίνετε κληρώνει ρεύμα από τις ράγες (ή καλώδια). Τα μόνα μη ηλεκτρικά οχήματα στο δίκτυο είναι τα μηχανολογικά/συντρητικές λокомοτιβ.