Από τον Μάρτιο στο Απρίλιο του 1865, ο Πρόεδρος Λίνκολν διαχειρίστηκε το τέλος του πολέμου και το αβέβαιο μέλλον της χώρας.
"Με καμία κακόβουλη πρόθεση, με φιλανθρωπία για όλους..." — ο Λίνκολν πίστεψε τον πόλεμο ως θείο κρίμα στην العبودية, προτρέποντας στην θεραπεία των πληγών της χώρας. Η ομιλία είναι τώρα χαραγμένη στο Λινκολν Memorial.
Ο Λίνκολν επισκέφθηκε το στρατηγείο του Γκραντ στο City Point, VA, και μπήκε στη πεσμένη Ριτσμόν στις 4 Απριλίου—περπατώντας δρόμους που καπνίζαν ακόμα, χαιρετιζόμενος από ελευθερωμένους. Κάθισε στο γραφείο του Τζέφερσον Ντέιβις στο Κονφεδεράσιο Λευκό Οίκημα.
Η νέα της Αποματόξ φτάνει στο Γουάσιγκτον. Ο Λίνκολν ζήτησε να παίξει το "Dixie" στο Λευκό Οίκημα—"Πάντα σκέφτηκα το 'Dixie' ένα από τα καλύτερα τραγούδια που ακούσαμε... το πιάσαμε δίκαια."
Από το παράθυρο του Λευκού Οικήματος, ο Λίνκολν υποστήριξε περιορισμένο ψήφιμα για Μαύρους ("πολύ έξυπνοι" βετεράνοι) και σκέφτηκε την ανακατασκευή της Λουιζιάνας ως μοντέλο. Ο Τζον Γουίλκς Βουθ παρευρέθηκε, γκρινιάζοντας, "Αυτό σημαίνει πολιτεία για τους μαύρους. Τώρα, ναι, από τον Θεό, θα τον περάσω."
Στο θέατρο Ford, ο Βουθ πυροβόλησε τον Λίνκολν κατά τη διάρκεια Our American Cousin. Ο Λίνκολν πέθανε 7:22 π.μ., 15 Απριλίου. Ο γραμματέας Στάντον: "Τώρα ανήκει στους αιώνες."
Το Σχέδιο 10% του Λίνκολν για ανακατασκευή, το 13ο Συμπλήρωμα (ψηφίστηκε Δεκ 1865), και η όρασή του για καμία κακόβουλη πρόθεση έγιναν η κληρονομιά του—μη ολοκληρωμένη στη ζωή, αμφισβητήσιμη στον θάνατο.
