Τα ταξίδια επιβατών με τρένο στις Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησαν νωρίς τον 19ο αιώνα και συνέχισαν να είναι σχετικά δημοφιλή για περίπου 100 χρόνια. Τελικά, άλλοι μορφές μεταφοράς και η προτίμηση των σιδηροδρόμων για εμπορεύματα έναντι επιβατών μειώσαν τον αριθμό των ανθρώπων ενδιαφερόμενων για ταξίδια με τρένο.
Τα άλογα-βλεπόμενα καρότσα, ποτάμια και κανάλια ήταν τα μόνα μέσα διασταυρικής μεταφοράς στην αρχή του 19ου αιώνα στις Ηνωμένες Πολιτείες, μέχρι να ξεκινήσει να λειτουργεί το πρώτο τρένο ατμού το 1830.
Τα τρένα μπορούσαν να τρέχουν σε όλα τα είδη καιρού. Αυτό, μαζί με την ταχύτητά τους, τα έκανε την προτιμώμενη μέθοδο ταξιδιού για μεμονωμένους επιβάτες καθώς και για επιχειρήσεις. Μέχρι να ξεκινήσει ο Εμφύλιος Πόλεμος, 30.000 μίλια σιδηροδρομικών γραμμών είχαν τεθεί σε όλη την Αμερική. Το 1869, ο πρώτος διασταυρικός σιδηρόδρομος ολοκληρώθηκε στο Promontory, Utah, όπου οι γραμμές του Central Pacific και Union Pacific συνάντησαν. Στη δεκαετία του 1880, 70.000 μίλια σιδηροδρομικών γραμμών τεθηκαν.
Ανάμεσα στο 1896 και 1916, τα ταξίδια με τρένο τριπλασιάστηκαν, και τα σιδηροδρομικά ταξίδια έφτασαν στο απογείωμά τους το 1920, όταν 1,2 δισεκατομμύρια επιβάτες ταξίδεψαν με τρένο. Η αυξημένη ιδιοκτησία αυτοκινήτων προκάλεσε πτώση 18% στα διασταυρικά ταξίδια με τρένο, ωστόσο, μέχρι το 1929. Η χρήση επιβατών έπεσε περαιτέρω κατά τη Μεγάλη Κρίση. Μόλις εισήχθησαν οι κινητήρες δίзеλ και μια νέα ροδοειδής εμφάνιση, τα σιδηροδρομικά ταξίδια ανήλθαν πάλι.
Κατά τη διάρκεια των ετών του πολέμου, οι σιδηρόδρομοι απολάυσαν αύξηση τόσο σε επιβάτες όσο και σε εμπορεύματα, ειδικά επειδή οι στρατιώτες μετακινούνταν με τρένο σε όλη τη χώρα. Η κυβέρνηση επέβαλε φόρο κατανάλωσης για να αποθαρρύνει τα αστικά σιδηροδρομικά ταξίδια κατά τον πόλεμο, αλλά δεν τον απέσυρε μέχρι το 1962. Αυτό εμπόδισε την ικανότητα των σιδηροδρόμων να ελκύσουν επιβάτες μετά τον πόλεμο.
Αεροπορικές εταιρείες, λεωφορεία και αυτοκίνητα τσέπησαν τεράστιο μέρος από τους πιθανούς πελάτες των σιδηροδρομικών ταξιδιών για το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του 1950. Ένας αριθμός άλλων λόγων, συμπεριλαμβανομένης μείωσης υπηρεσιών στους επιβάτες, συνέβαλε σε τεράστια επιβράδυνση των επιβατικών επιχειρήσεων για τα τρένα. Το 1971, το Amtrak δημιουργήθηκε και διαχειρίστηκε από την κυβέρνηση για να βοηθήσει να μειωθεί η κυκλοφοριακή συμφόρηση και να παρέχει κάποια ισορροπία στα διαθέσιμα μέσα μεταφοράς. Αλλά ενώ το Amtrak δεν χάραξε τα επιβατικά σιδηροδρομικά ταξίδια πίσω στη ζωή, πολλοί πολιτεύματα συνεχίζουν να αναπτύσσουν τρένα υψηλών ταχυτήτων για να βοηθήσουν να μειωθεί η κυκλοφοριακή συμφόρηση και η ρύπανση.
