Τα εθνικά πάρκα δεν είναι μουσεία τοπίου — είναι συστήματα υποστήριξης ζωής, πολιτιστικές αποθήκες, οικονομικές μηχανές, και ηθικές δεσμεύσεις. Οκτώ λόγοι που δικαιολογούν κάθε άμυνα:
Προστατεύουν οικοσυστήματα, είδη, γεωλογικά χαρακτηριστικά, και πολιτιστικούς τόπους άθικτα. Νομικό πρότυπο (Οργανωτικός Νόμος NPS): «για τις μελλοντικές γενιές». Γενετικές βιβλιοθήκες, κλιματικά καταφύγια, εκτεταμένα οικοσυστήματα.
Διαφάνιση νερού (λεκάνες απορροής για εκατομμύρια), αποσέβερωση άνθρακα (δάσος, εδαφή, υγρότοποι), οικισμός pollination, μείωση πλημμυρών, ποιότητα αέρα, σχηματισμός εδάφους. Αξία: τρισεκατομμύρια $/έτος παγκοσμίως. Τα πάρκα παρέχουν αναλογικά περισσότερα.
Φιλοξενούν αναλογικά μεγαλύτερα μέρη ενδημικών, απειλούμενων, κλειδιά ειδών. Κόριδοροι επιτρέπουν μετανάστευση, προσαρμογή. Το όραμα «Half-Earth» βασίζεται στα δίκτυα πάρκων ως πυρήνες.
Μακροχρόνια οικολογική έρευνα (LTER), κλιματική παρακολούθηση, εξελικτικές μελέτες, παλαιο-αποθήκες (κύριoi πυρήνες, ιλύδες). Ελαχιστοποιημένη ανθρωπογενής παρενέργεια. Δεδομένα ενημερώνουν παγκόσμια πολιτική.
ΗΠΑ: $40εκατ+ ετήσια δαπάνη πύλης, 300Χ+ θέσεις. Παγκοσμίως: οικοτουρισμός >$200εκατ. Βιώσιμα έσοδα > έσοδα εξόρυξης μακροπρόθεσμα. Κοινότητες πύλες εξαρτώνται από υγεία πάρκου.
Φυσική/νοητική υγεία (δόση φύσης), ανάπτυξη δεξιοτήτων, διαγενεακός δεσμός, περιβαλλοντική γραμματιστότητα. 300εκατ+ επισκέψεις/έτος (ΗΠΑ). «Πάρκο συνταγές» στην υγεία.
Προστατεύουν τόπους συνείδησης (Μαντσανάρ, Σέλμα, Στόουολ), πατρίδες ιθαγενών, αρχαιολογικά αρχεία, ζωντανούς πολιτισμούς. Τα πάρκα λένε την ολοκληρωμένη ιστορία — όχι μόνο τα άνετα μέρη.
Οι «καθεδρικοί ναοί» του Μuir, το φως του Άνσελ Άνταμς, το «μέγιστο αγαθό» του Τέντι Ρούζβελτ. Τα πάρκα διαμορφώνουν εθνικό χαρακτήρα, καλλιτεχνική έκφραση, πνευματική εδραιωμένη. Μας υπενθυμίζουν ότι ανήκουμε σε κάτι παλαιότερο και μεγαλύτερο.
Μόλις χαθούν — είδος εξαφανιστεί, παγετώνας διαλυθεί, τόπος κατεστραφεί, εμπιστοσύνη σπαστεί — καμία τεχνολογία δεν το επαναφέρει. Το να σώζουμε πάρκα είναι να σώζουμε επιλογές για ένα μέλλον που δεν μπορούμε πλήρως να φανταστούμε. Είναι η απόλυτη αρχή προληπτικής προσοχής.
