Το ντεντούχο Newbery Honor μυθιστόρημα του Ρίτσαρντ Πέκ Μια Μακρινή Αποσταση από τη Σικάγο (1998) ακολουθεί τη μεταμόρφωση του Τζόυ Ντάουλντελ επτά ετήσιες επισκέψεις (1929-1935) στη φοβερή γιάγια του, τη Γιάγια Ντάουλντελ, στην αγροτική Ιλλinois. Η εξέλιξη του Τζόυ από εγωκεντρικό αγόρι σε αισθητικό νέο άντρα κεντρίζει τον συναισθηματικό πυρήνα του μυθιστορήματος.
Αρχικά (1929, 9 ετών): Ο Τζόυ εμφανίζει ανδρεία — γελάει τις εξαιρετικότητες της Γιάγιας, καταπνίγει τον φόβο. Θεωρεί τα συναισθήματα αδυναμία.
Μετάβαση: Παρατηρώντας την ήσυχη χρηστότητα της Γιάγιας (τρέφει φτωχούς, προστατεύει την Έφι Γουίλκοξ) ραγίζει η θωράκιση. Μέχρι το 1935 (15 ετών), ομολογεί: «Μαθαίνω να την παρατηρώ... και να μαθαίνω».
Αρχικά, ο Τζόυ αποβάλλει την ευθύνη (σπασμένο παράθυρο, περιστατικό ψαριών). Το καθρέφτησμα της Γιάγιας — τον αναγκάζει να αντιμετωπίσει τις συνέπειες χωρίς ομιλίες — διδάσκει την ιδιοκτησία. Στιγμιαία στιγμή: επακόλουθο ληστείας τράπεζας 1933, όπου η σιωπή του Τζόυ προστατεύει τη Γιάγια αλλά βαρύνει την συνείδησή του. Μαθαίνει ότι η ευθύνη δεν είναι τιμωρία — είναι ακεραιότητα.
Ο πρώιμος Τζόυ κρίνει την αγροτική ζωή με πρότυπα Σικάγου. Σταδιακά, βλέπει τις μάχες των γειτόνων: εξόριση Έφι Γουίλκοξ, προπομπές Γουάιντενμπαχ, κακοποίηση Βαντάλια Γιουμπάνκς. Η εμπάθεια του κορυφώνεται το 1935 όταν επιλέγει να μείνει με τη Γιάγια αντί να επιστρέψει στη Σικάγο — εκτιμώντας τη σύνδεση πάνω από την άνεση.
Ο Τζόυ μετράει τον εαυτό του έναντι του μεγαλύτερου αδερφού (απουσιάζοντος αλλά ιδανικοποιημένου) και των αστικών φίλων. Αγροτική ανικανότητα (δεν μπορεί να βγάλει γάλα, να οδηγήσει τράκτερ) τον ντρέπει. Η κυριότητα έρχεται σταδιακά: οδήγηση Μόντελ Α, σφαιροβολία, διαπραγμάτευση. Το 1935, είναι «Τζόυ Ντάουλντελ, που μπορεί να κάνει τα πάντα» — αυτοσχεδιασμένη ικανότητα.
Οι γονείς απόμακροι (δουλειά πατέρα, κοινωνική άνοδος μητέρας). Η Γιάγια αρχικά φαίνεται ξένη. Κοινή υποχώρηση (ανεμοστρόβιλος, Εκατονταετηρίς, κρίση τράπεζας) στεγάζει δεσμό. Τελευταίο καλοκαίρι: Ο Τζόυ ξεκινά αλληλογραφία, στέλνει αστική εφημερίδα — ενεργή διατήρηση σχέσης.
Η «εκδικητική δικαιοσύνη» της Γιάγιας (κλοπή βάρκας αστυνομικού, ανταλλαγή πιτών, παγίδα ληστών τράπεζας) τρομάζει αρχικά τον Τζόυ. Μαθαίνει: οι κανόνες υπηρετούν την εξουσία; η δικαιοσύνη υπηρετεί τους ανθρώπους. Ο ηθικός του πυξίδας βαθμολογείται στα αποτελέσματα για τους ευάλωτους, όχι τη διαδικαστική ορθότητα.
Δεν υπάρχει ξεκάθαρη αλληλεγγύη νωρίς. Η ικανότητα της Γιάγιας, ο κοινωνικός ρόλος και η ήσυχη φεμινισμός («Είμαι γριά. Έχω τα δικαιώματά μου») μοντελοποιούν σκοπιμότητα. Επιλογή (Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος): Ο Τζόυ εθελοντεί στο Στρατό Αεροπορίας — υπηρεσία ριζωμένη στο παράδειγμα της Γιάγιας προστασίας των αμυντικών.
Κάθε καλοκαίρι φέρνει σφάλματα: λάθος κρίση Γιάγιας, υποτίμηση πολιτών, επιλογές από φόβο. Η Γιάγια δεν σωζει ποτέ — δημιουργεί χώρο για αυτοδιόρθωση του Τζόυ. Αυτή η σέβασμα στην επεξεργασία του είναι το μεγαλύτερο δώρο της.
Η καμπύλη του Τζόυ καθρέφτει την ενηλικίωση της Αμερικής της εποχής της Μεγάλης Κρίσης: από απομονωμένο προνόμιο σε δέσμευτη πολιτεία, καθοδηγούμενη από μια μη συμβατική μητριαρχία που του έδειξε ότι ο χαρακτήρας αποκαλύπτεται όχι στην άνεση, αλλά πώς συμπεριφέρεσαι στους ανθρώπους που ο κόσμος αγνοεί.
