Τριάντα πέντε ημέρες. Εβδομήντα χιλιόμετρα. Ένα ζεύγος μπότες, αμέτρητες βελλούτιες, και μια μεταμόρφωση που δεν πρόβλεψα ποτέ. Το Camino de Santiago — συγκεκριμένα ο Camino Francés από Saint-Jean-Pied-de-Port στο Σαντιάγο ντε Κομποστέλα — σας ξεφουσκώνει στο που είστε όταν κανείς δεν βλέπει. Εδώ είναι η γνήσια αλήθεια του περπατήματος.
Οι μέρες μου στάθηκαν σε μοναχικό ρυθμό: ξύπνημα 5:30 ΠΜ, περπάτημα 20-25 χλμ (12-15 μίλια), άφιξη 1-2 ΜΜ, ντους, πλύσιμο, γεύμα, ξεστ, εξερεύνηση πόλης, pilgrim mass (προαιρετικό), κοινωνικό δείπνο, σβήσιμο φώτων 9:30 ΜΜ. Η απλότητα ήταν το σημείο. Καμία απόφαση πέρα από: ποια παραλλαγή μονοπατιού, πού να φάω, πάνω ή κάτω κρεβάτι.
Πυρηναία (Ημέρα 1): 25 χλμ, 1.200μ άνοδος. Το «τείχος καλωσορίσματος». Πολλοί σταματούν εδώ. Δάκρυσα στην κορυφή — όχι από κόπο, από τηνRéalisation ότι επέλεξα αυτό.
Μεσάτα (Ημέρες 7-18): Πεδιάδα, ατέλειωτα αρουραία σιτιά, βίαιος ήλιος, πνευματική έρημος. «Το Μεσάτα σπάει ή φτιάχνει.» Μίλησα στον Θεό, στον πεθαμένο πατέρα μου, στον εαυτό μου των 20 ετών. Η σιωπή γνώρισε σύντροφο.
Γαλικία (Τελευταία εβδομάδα): Πράσινη, υγρή, μυρωδιά καλυπτόμενη από ευκαλύπτους, απότομες κατεβάσεις που καταστρέφουν γόνατα. Βροχή. Συνεχής βροχή. Αλλά το φως μέσω του δάσους — αιθέριο.
Μονοξενιά χτυπάει στις 2 ΜΜ σε μια σκόνη Μεσάτα χωριό όταν οι φίλοι σας περπάτησαν μπροστά. Τρώτε μόνος. Ρωτάτε γιατί είστε εδώ.
Μονάχεια χτυπάει στις 7 ΠΜ σε μια ομιχλώδη γαλατική κορυφή όταν το μονοπάτι είναι δικό σας. Ακούτε την αναπνοή σας. Θυμάστε ποιος είστε χωρίς θόρυβο.
Το Camino διδάσκει: δεν μπορείτε να ξεπεράσετε με περπάτημα το εσωτερικό σας. Περπατάει μαζί σας.
Μαρία (68, Πορτογαλία): Πέρπατησε για τον quáντρο της. Μου έμαθε: «Το Camino δίνει τι χρειάζεστε, όχι τι θέλετε.»
Τζιν-γου (29, Κορέα): Μεταφόρτοσε τις σποδές του πατέρα του. Διάσπειραν στο Cruz de Ferro. Περπατήσαμε τρία ημέρες στη σιωπή, μετά μιλήσαμε για έξι ώρες.
Οι Hospitaleros (εθελοντές albergue): Πλύναν τα κάλτσες μου, ευλόγησαν τα πόδια μου, άκουγαν χωρίς να διορθώνουν. Ιερά υπηρεσία.
Η «Tramily» (trail family): Μορφώνεται οργανικά. Κοινός ρυθμός, χιούμορ, οικονομία σνακ. Η δική μου: γερμανική νοσοκόμα, καναδική δασκάλα, βραζιλιάνα χορεύτρια. Ακόμα στέλνουμε μηνύματα καθημερινά.
Είσοδος στην Praza do Obradoiro: η фасад του ναού, τα αγκαλιά pilgrim, το compostela πιστοποιητικό (Λατινικά, το όνομά μου, η ημερομηνία). Δεν ένιωσα θρίαμβο. Ένιωσα κενωμένο. Κοιλοκοιλωμένο και ξαναγεμισμένο με κάτι πιο ήσυχο. Η λειτουργία, το botafumeiro (γιγαντιαίο θυμιατήριο) που κουνιέται — θυμιάμα, δάκρυα, ευγνωμοσύνη.
Το Camino δεν σας αλλάζει. Σας αποκαλύπτει. Και μετά σας δίνει την ευκαιρία να περπατήσετε μπροστά, πιο ελαφροί, πιο αληθοί, με βελλούτιες θεραπευμένες και καρδιά εκτεταμένη. Buen camino.
