Το Δυτικό Τείχος (Κότελ) στην Παλιά Πόλη Ιερουσαλήμ είναι το τελευταίο διασώζον υπόλειμμα του τειχισμού υποστήριξης του Δευτέρου Ναού, καταστράφηκε από Ρωμαίους το 70 μ.Χ. Με τις αιώνες, εξελίχθηκε στο άγιο προσιτό μέρος προσευχής του Ιουδαϊσμού και σε παγκόσμιο المقصد προσελεύσεων.
Η εβραϊκή παράδοση έχει ότι η Θεϊκή Παρουσία (Σεχινά) δεν αποχώρησε ποτέ από το Όρος του Ναού. Το Δυτικό Τείχος είναι το πλησιέστερο σημείο όπου οι Εβραίοι μπορούν να προσευχηθούν σε εκείνο το ιερό επίκεντρο.
Το τείχος συμβολίζει την εβραϊκή αντοχή μέσω εξόρισης, καταδίκων και επιστροφής. Συνδέει τους επισκέπτες με χιλιετίες ιστορίας.
Εξυπηρετεί ως ενωτικό σύμβολο για Εβραίους παγκοσμίως, ξεπερνώντας νομικά και γεωγραφικά διαφορετικά.
Οι προσευχές που τοποθετούνται στις ρήξεις του (κβιτέλαχ) και αναγνωσμένοι στους λίθους του πιστεύεται ότι έχουν ειδική ισχύ. Η πλατεία λειτουργεί ως ανοιχτό συναγωγή.
Έθιμα περιλαμβάνουν άγγιγμα/φιλίσημα των λίθων, αναχώρηση προς τα πίσω (μη στρέφοντας την πλάτη), και τμήματα προσευχής χωρισμένα ανά φύλο.
Κατά το Πάσχα, Σαββατ, Σουκότ και άλλες γιορτές, δεκάδες χιλιάδες συγκεντρώνονται, ενισχύοντας τον ρόλο του ως κέντρο προσελεύσεων.
Σήμερα, το Δυτικό Τείχος στέκεται ως ζωντανή μαρτυρία πίστης, ιστορίας και συλλογικής μνήμης.
