Η διάσημη κλίση του Πύργου της Πίσας δεν είναι χαρακτηριστικό σχεδιασμού αλλά το αποτέλεσμα αιώνων γεωλογικών, σεισμικών και ανθρώπινων προκλήσεων. Η επιβίωσή του μέσω διακοπών κατασκευής, πολέμων και προσπαθειών σταθεροποίησης είναι αποδείξη της μεσαιωνικής μηχανικής ανθεκτικότητας και της σύγχρονης παρέμβασης.
Ο πύργος καθίδρυεται σε 3-μέτρο ρηχή θεμέλια μαλακού θαλάσσινου πηλού, άμμου και κοχύλιων πάνω σε βαθύτερο στρώμα πηλώ· ουσιαστικά ένα πρώην εκβολικό. Το έδαφος συμπίεζεται ανισοτίμως κάτω από την δομή 14,500 τόνων. Η κατασκευή άρχισε 1173· το 1178 (τρίτος όροφος) η νότια πλευρά είχε ήδη καθίσει 3-4 εκ. περισσότερο από τη βόρεια.
Πόλεμοι με τη Γένοβα, Λουκά και Φλωρεντία διακόπησαν την εργασία για σχεδόν αιώνα (1178-1272). Αυτή η παύση επέτρεψε στο υποκείμενο έδαφος να συμπαγεί, αποτρέποντας καταστροφική κατάρρευση κατά τη κατασκευή. Όταν η εργασία συνέχισε, οι μηχανικοί προσπάθησαν να αντισταθμίσουν χτίζοντας τους ανώτερους ορόφους ψηλότερα στην κεκλιμένη πλευρά· δημιουργώντας μια λεπτή καμπύλη μπανάνα.
Η Πίσα βρίσκεται σε μέτρια σεισμική ζώνη. Σημαντικοί σεισμοί χτύπησαν το:
Οι σύμμαχοι εξετάσανε να καταστρέψουν τον πύργο ως θωρήειο σημείο παρατήρησης. Ένας αμερικανός σargento (Leon Weckstein) αναφερόταν να παρέμεινε να πυροβολήσει μετά την παρατήρηση της ομορφιάς του. Γερμανικά στρατεύματα χρησιμοποίησαν το ως φρουρό αλλά αναχώρησαν πριν τις εντολές κατεδαφίσεως. Μικρές βλάβες από οπλισμούς μόνο.
Μετά το φτάνουν 5.5° κλίση (4.5m μετατόπιση), ο πύργος έκλεισε για δέκαετια διάσωσης:
Η επιβίωση του πύργου συνδυάζει μεσαιωνική τύχη (διακοπές κατασκευής), γεωλογική ειρωνεία (μαλακό έδαφος αμортίζει σεισμούς) και αιχμηρή μηχανική. Στέκεται ως ταυτόχρονα προειδοποιητικό παραμύθι για θεμελιώδεις μηχανικές και θαύμα διατήρησης.