Το Νόμο Wade-Davis (1864) και η Επιρροή του στην Ανακατασκευή

Δεν υπήρξε "Wade Davis Bill"—ήταν το Wade-Davis Bill (1864), υποστηριγμένο από τον Σенаτόρα Μπέντζαμίν Γουέϊντ (R-OH) και τον Αντιπρόσωπο Χένρι Γουίντερ Ντέβις (R-MD). Επιβράδυνε την Ανακατασκευή συγκρουόμενος με τη φιλάνθρωπη πολιτική του Λίνκολν.

Κύρια Διατάξεις (vs. Σχέδιο 10% του Λίνκολν)

Πώς Επιβράδυνε την Ανακατασκευή

1. Pocket Veto: Ο Λίνκολν αρνήθηκε να υπογράψει πριν η Κογκρέσος αναλάβει (Ιούλιος 1864), σκοτώνοντάς το. Δημόσιο μανιφέστο (Wade-Davis Manifesto) επίθεσε Λίνκολν—βαθύνει ρήξη εκτελεστικού-νομοθετικού.
2. Ριζοσπαστικό Benchmark: Γίνεται το κατώτατο όριο Ριζοσπαστικών Ρεπουμπλικανών. Μετά τον Λίνκολν, το φιλάνθρωπο σχέδιο του Τζόνσον (10%+) μετρήθηκε έναντι Wade-Davis και απέρριψε από τη Κογκρέσος.
3. Πρόδρομος των Νόμων 1867: Στρατιωτικές περιφέρειες, νέα συνταγματικά, ψηφοφορία μαύρων ανδρών, σιδηροκλειστά όργια—όλα ηχούν Wade-Davis. Οι Νόμοι Ανακατασκευής 1867 εφάρμοσαν αποτελεσματικά το πλαίσιο του.
4. Καθυστερημένη Επανεισδοχή: Καμία πολιτεία δεν ικανοποίησε γρήγορα το 50% κατώτατο όριο. Η διαδικασία στάμαξε μέχρι την ανακάλυψη της Κογκρέσος.

Το Νόμο δεν έγινε νόμος, αλλά ορίζει το ιδεολογικό πεδίο μάχης που διαμόρφωσε την αυστηρότερη, μακροχρόνια Κογκρεσιακή Ανακατασκευή (1867–1877).