Ο πληθυσμός της Αμερικής παραμένει ένα από τα πιο μελετημένα ερωτήματα της ανθρωπολογίας. Η επικρατούσα επιστημονική συναίνεση εστιάζει στη θεωρία της Χερσαίας Γέφυρας Μπερίνγκ, υποστηριζόμενη από συγκλινοντα γενετικά, αρχαιολογικά, γεωλογικά και γλωσσικά στοιχεία.
Κατά τη Τελευταία Γλακιάλη Μέγιστη (~26.500-19.000 χρόνια πριν), τεράστιοι πάγοι κλείδωσαν αρκετό νερό για να μειώσουν το παγκόσμιο επίπεδο της θάλασσας κατά 120-130 μέτρα (400+ πόδια). Αυτό έκθεσε τη ηπειρωτική πλατύ بين Σιβηρίας και Αλάσκας, δημιουργώντας ένα τεράστιο, χωρίς πάγο χερσαίο διάδρομο — τη Βερινγκία — μέχρι 1.000 km πλάτους.
Πύληες θαλάσσιου εδάφους επιβεβαιώνουν έκθετη γη· χρονολογίες παγετώνων ταιριάζουν με καμπύλες επιπέδου θαλάσσης· παλαιοκλιματικά δεδομένα δείχνουν βιώσιμη βησσαλο-τούντρα βλάστηση ("μαμούθ steppe") που υποστήριζε μεγαλοφάυνα και ανθρώπινους κυνηγούς.
Γενωμηικά δεδομένα Ιθαγενών Αμερικάνων δείχνουν πλησιέστερη συγγένεια με Αρχαίους Βορειο Σιβηριανούς και Ανατολικούς Ασιατικούς. Μοριακά ρολόι εκτιμήσεις συμφωνούν με ὑπόθεση στασιμότητας Βερινγκίας — πληθυσμός απομονωμένος στη Βερινγκία για χιλιετίες πριν διασπασθεί νότια.
Μοτίβα διανομής γλωσσικής οικογένειας Amerind συνεπή με μία κύρια μετανάστευση plus μεταγενέστερες κύματα Na-Dene και Eskimo-Aleut.
Μόλις νότια των πάγων, οι πληθυσμοί διασπάρθηκαν γρήγορα — φτάνοντας Monte Verde, Χιλή εντός αιώνων. Προσαρμόστηκαν σε κάθε οικοσύστημα από Αρκτική έως Tierra del Fuego, αναπτύξατε εκατοντάδες ξεχωριστούς πολιτισμούς και γλώσσες, γινόμενοι πρόγονοι όλων των προ-Κολυμβιανών Ιθαγενών Αμερικανών λαών.