Η Γέφυρα Millennium του Λονδίνου—επίσημα Λονδινική Γέφυρα Millennium—γεφυρώνει τον Ποταμό Θάμμη μεταξύ της Καθεδρικής Αγίου Παύλου (βόρεια όχθη) και του Tate Modern/Globe του Σαίξπηρ (νότια όχθη). Παρά το πεζό της σχεδιασμό, δεν λειτουργεί ως τουριστικός διαδρόμος στο συμβατικό νόημα.
Η γέφυρα δεν είναι ανοιχτή για δημόσιο περπάτημα. Μετά την διαβόητη «κλάδωση» της ημέρας έναρξης (συγχρονιστική πλαγία διέγερση από τα βήματα πεζών) τον Ιούνιο 2000, έκλεισε για 20 μήνες για εγκατάσταση σβήστρων. Από την επαναλειτουργία το 2002, η πρόσβαση περιορίστηκε. Η γέφυρα υπηρετεί κυρίως ως αρχιτεκτονικό ορόσημο που θέαζεται από τις οχθές, τα ποταμοπλοία και το Μονοπάτι Θάμμης.
Το όνομα «πεζογέφυρα» υποδηλώνει χρήση πεζών. Το ευγενές της σχέδιο (Foster + Partners, Arup, Anthony Caro) και η πρωταθλήουσα τοποθεσία μεταξύ μεγάλων αξιοθεάτων δημιουργούν φυσικές υποθέσεις προσβασιμότητας. Οι τουριστικοί οδηγοί την παρεξηγούν περιστασιακά ως πεζό μονοπάτι. Στην πραγματικότητα, η δομική ευαισθησία και η πολιτική διαχείρισης περιορίζουν την πρόσβαση σε συντήρηση και εξουσιοδοτημένο προσωπικό.
Οι επισκέπτες αλληλεπιδρούν με τη Γέφυρα Millennium με:
Η γέφυρα ελκύει προσοχή ως ορόσημο, όχι ως διαβατό μονοπάτι. Οι «αριθμοί τουριστών» της είναι αριθμοί θέας, όχι διαβάσεων—μια διάκριση που έχει σημασία για τον σχεδιασμό υποδομών και τη διαχείριση επισκεπτών.